Soms zing je, soms kook je, soms droom je.

" Lots of butter!" Elke foodblogger weet dat die zin bij Julia Child vandaan komt. De koningin van boter, room en de Franse keuken. Toen ik tien jaar geleden dit blog begon, kon het maar over een ding gaan: eten! Want ik had net ontdekt hoe leuk koken is en wilde mijn bakavonturen delen. Over eten kan ik uren praten en er zijn nog zoveel gerechten te ontdekken, maar eigenlijk waren de recepten altijd de kapstok waardoor ik verhalen kon vertellen. Gewoon verhalen vertellen, of delen wat er in mij leeft, dat leek mij niet voldoende. Ik dacht dat niemand daar op zou zitten wachten. Maar wat als ik het optikken van dat wat mij bezig houdt gewoon heel leuk vind? Het zoeken naar de juiste woorden, het formuleren van de juiste zinnen, om over te brengen wat ik voel, om zelf te voelen wat ik voel. Dat is al waardevol genoeg als ervaring, zelfs zonder lezers. Het afgelopen jaar ben ik steeds meer tot de conclusie gekomen dat dat wat ik schrijf, maak, teken of zing allemaal onderdeel is van hetzelfde: creëren! Om zelf te ervaren en om, als het meezit, anderen mee te nemen in dat gevoel. 

Dus een blogpost heeft niet altijd een recept nodig. En een creatie niet altijd een logische verklaring. Toen ik tijdens de lockdown Instagram posts van mijn favoriete zanger Adam Duritz zag, waarin hij zichzelf filmt terwijl hij kookt in plaats van zingt, wist ik zeker dat het zo werkt:) Creatie is niet logisch en laat zich ook niet kaderen. Soms zing je, soms kook je, soms schilder je, soms droom je.

Vandaag is de nieuwe Counting Crows cd gereleased: Butter Miracle Suite! Adam klinkt nog als Adam en de nummers zijn prachtig! Ik luister praktisch mijn hele leven al naar zijn stem. Vroeger op mijn draagbare cd speler, oortjes in en met cd op repeat de nacht door als afleiding voor puberaal getob. "1, 2, 3, 4, 5, 6, 7 am, all alone again". Nu steeds vaker als plaat als ik heimwee heb naar een specifiek nummer. Op 27 april van dit jaar lanceerde de band 'Elevator Boots' als single. En op precies diezelfde dag ging mijn eigen EP 'On the line' live op Spotify! In de releases van die dag stonden we heel even onder elkaar! 

Ik zing onder de naam Salon Perdu en maakte deze EP met net zoveel enthousiasme als ik verhalen vertel. Mijn zingen begon toen ik een jaar of zestien was. Ik had mijn hele jeugd a-ritmisch & vals zitten meezingen met alles wat ik leuk vond. Ik hoorde zelf iets anders in mijn hoofd, maar kon het niet zo goed vertalen:) Ik wilde een harp toen ik vijftien was, maar kreeg een gitaar (mijn ouders hadden geen vertrouwen in mijn muzikale ambitie met die harp). Ik kreeg les van Jules, die mij na drie lessen vertelde dat hij helaas slecht nieuws had: hij kon niet langer les geven omdat hij reuma bleek te hebben. Hij gaf me twee opties: of we zouden stoppen met de lessen, of ik zou zijn laatste leerling zijn en alles wat ik normaal zou leren in een jaar, zou ik in drie maanden leren (maar dan zou ik alles op alles moeten zetten). Ik ging direct voor de laatste optie en speelde drie maanden de blaren op mijn vingers. Toen ik na die maanden zelf aan de slag moest leek het me leuk om er iets bij te kunnen zingen, want spelen in m'n eentje zonder Jules was een stuk minder leuk. Ik zocht uit hoe ik het nummer Mr. Jones van Counting Crows kon spelen en begon het nummer te zingen. Eerst heel zacht, langzaam aan steeds harder. Op een avond gewoon voluit. Toen ik klaar was stonden mijn ouders in de deuropening, totaal verbaasd over mijn stem! Ik had twee man publiek en was zo enthousiast dat het eindelijk klonk zoals ik het in mijn hoofd had. Ik schreef me direct in voor het Open Podium op mijn middelbare school. Op het podium voelde ik me vreemd genoeg meteen thuis en de tekst van Mr. Jones was zo toepasselijk: 

We all wanna be big stars

But we don't know why, and we don't know how

But when everybody loves me

I'm gonna be just about as happy as I can be

Na dat avontuur volgde De Grote Prijs van Nederland (optreden in de Gigant en in Paradiso!) en radio optredens (onder andere bij BNN's Boyds Bar). Als singer-songwriter was ik blij mijn eigen nummers te kunnen spelen en laten horen. Maar ergens in die jaren verloor ik het enthousiasme om te zingen. En de noodzaak om dat deel van mijzelf te delen verdween. Na (letterlijk) jaren van radiostilte pakte ik afgelopen jaar het zingen weer op. En daar ben ik heel blij om! Het hele proces van het schrijven van nieuwe nummers tot het releasen op Spotify vond ik een groot avontuur! De manier waarop de nummers ontstaan vond ik mooi om mee te maken. Sommige nummers hebben er jaren over gedaan (bijvoorbeeld Waitress waar ik meer dan 20 jaar geleden de eerste zinnen van opschreef). Andere nummers rolden zo uit mijn pen/gitaar (Jacks & Reds schreef ik in een middag). Eigenlijk zijn de nummers net als verhalen. Dus hierbij zonder logica en zonder kapstok een link naar mijn nummers op Spotify. Mijn grootste droom ever: Adam Duritz die naar mijn nummers luistert (dream on honey, dream on!.. soms droom je).  

Soms schilder je... 

Met de technieken van Michelle Dujardin wist ik deze stukjes Adam te vatten!

Naast Spotify ben ik ook te beluisteren op YouTube! Alle nummers kun je ook vinden op de pagina 'Salon Perdu'!

Een preview van mijn EP 'On the line':

Oma's jam

Opgeslagen in de kamertjes van mijn brein ontstaat een leven aan herinneringen. Ik hou ervan om erdoorheen te wandelen. Ik hou van onthouden. Maar ik hou nog meer van de verrassing van een teruggevonden herinnering. Iets wat je vergeten was, wat terugkomt bij je doordat de deur naar die kamer in je brein ineens wordt geopend door een geluid, een gevoel of een smaak. Eten is bij mij verbonden aan herinneringen. In 'When live gives you lemons...' schreef ik er al eens over. Ik verbind smaak aan een moment en hoop daardoor altijd de weg terug te kunnen vinden naar dat moment. 

Mijn oma is afgelopen week overleden. Ze dwaalde al een paar jaar door de tijd heen. Ze leed aan dementie. Met haar 97 (bijna 98!) jaren aan herinneringen. Ik kan me niet eens voorstellen hoeveel herinneringen dat zijn. Ze haalde ze door elkaar. De tijd ertussen bestond niet meer. Ze sprak over haar vader alsof hij elk moment binnen kon komen wandelen. En ze herhaalde vaak wat ze al gezegd had. Maar dat was niet erg. Als je meer dan 40 jaar een oma mag hebben, dan is de band sterk genoeg om voorbij de herkenning te komen. Dan maakt je naam niet veel meer uit, maar de liefde blijft. Dat geeft genoeg band om elkaar gerust te kunnen stellen. Ik vond het fijn om, als ik haar zag, zo dicht als mogelijk bij haar te zitten, zodat ik haar energie kon voelen en zij die van mij. Dat opende meer dan eens de paden naar haar geheugen en zorgde soms nog voor herkenning. Dan was ze weer even oma. 

Ze was altijd een oma zoals je hoopt dat een oma is. We gingen er vaak logeren. Het liefst met zoveel mogelijk nichtjes en neefjes tegelijk! Dat moet eigenlijk best een klus geweest zijn: 7 kleinkinderen in huis! Met z'n allen zonnen op het balkon, grote pannen vol macaroni met ham en kaas, kijken naar 'Zeg eens A' en 'Ha, die pa!', toegestopte rolletjes snoep in de keuken en de enorme bedbank die met man en macht werd omgetoverd tot groot bed. Vrijdag was visdag, want oma was geboren op Scheveningen. Op zondagen ging mijn oma vaak naar haar moeder. Als we geluk hadden mochten we mee. Niet die hele bende van 7, maar alleen als we er 'los' logeerden. 'Oude oma' zat ook in een tehuis, want zij was al vroeg gaan dementeren. Dat begon al toen ze in de 60 was. Bij het naar binnen gaan van het tehuis riep oma altijd "Let op dat die ene niet ontsnapt!" en opa vertelde de man die permanent in de gang naast een verwarmingsbuis stond te wachten dat de bus bijna zou komen. Bizarre herinneringen! Mijn overgrootoma sprak al niet meer toen ik in die jaren meeging. Ik herinner me dat mijn oma en opa altijd liefdevol tegen haar spraken. Soms namen we haar mee naar buiten in de rolstoel. Op avontuur door de duinen achter het huis. Mijn overgrootoma is 96 jaar oud geworden. De familiegenenpoel laat vrouwen in onze familie dus behoorlijk oud worden, maar soms dus ook vergeetachtig. 

Als ik aan mijn oma denk, denk ik direct aan de witte bolletjes met jam die ze altijd maakte als we kwamen logeren. Zwarte bessenjam in mijn herinnering (bramenjam in de herinnering van mijn zusje). Zoet als herinnering aan de liefste oma. Ik hoop dat ik mijn leven lang aan haar kan blijven denken zodra ik de smaak van bessenjam proef.

∞

 

Deeg, room & Wodka

Ik weet niet eens meer precies wanneer ik voor het eerst een recept las van Olia Hercules, maar haar kookboeken vol Oekraïense recepten deden mij meteen de keuken in snellen! Haar recepten en verhalen over het land van haar jeugd, haar moeder, haar oma's; ze nemen je als het ware mee op reis. En dat is precies wat op dit moment zo welkom is. Kunnen wegdromen in een ander verhaal. De Oekraïense keuken is een keuken naar mijn hart! Deeg, room & Wodka... wat wil een mens nog meer?

Aan het begin van de zomer lag haar 'Mamoesjka' op mijn deurmat. Dat kookboek ging mee in de koffer naar Frankrijk. En in de winter kreeg ik haar 'Summer kitchens'; een kookboek waarin ze op zoek gaat naar de Oekraïense traditie van speciale zomerkeukens (kleine huisjes, meestal losstaand van het gewone huis) waar de hele zomer gerechten worden bereid, groenten en fruit worden geweckt en gedroogd. 

In haar Mamoesjka kookboek staat een recept voor Piroshki: Oekraïense gevulde broodjes. Piroshki! Daar had ik al over gefantaseerd sinds de eerste keer dat ik die term hoorde, zo'n 20 jaar geleden. Ik volgde toen een taalcursus Iwriet (Hebreeuws), zodat ik in Israël (waar ik dat jaar heen wilde gaan) mij in ieder geval een beetje zou kunnen redden. In mijn stuk over Krantz cake schreef ik daar al eens eerder over. Ergens helemaal de taal niet kunnen spreken lijkt mij heel ingewikkeld en ik hou van talen, dus daar duik ik graag in! In een van de eerste lessen werd er gesproken over 'Piroshki we Wodka'. De Russische emigranten die naar Israël waren geëmigreerd, hadden veel van hun tradities meegenomen naar hun nieuwe land. Zo ook de gevulde broodjes (een soort pasteitjes) die ze aten bij een glas Wodka. Ik kon alleen nog maar aan die broodjes denken en sloeg de rest van de les niks meer op! Ook toen was ik al een foodie avant la lettre:) 

Die broodjes kon ik nu eindelijk eens uitproberen! Ze worden gemaakt met een mooi gistdeeg en kunnen eigenlijk gevuld worden met van alles. Ik vulde ze met de traditionele vulling zoals Olia Hercules ze het liefst eet. Eén variant met een vulling van ei, lente-ui en dille. En een andere variant met een vulling van aardappelpuree en gebakken sjalotjes. De gevulde deegpakketjes bak je in zeer hete zonnebloemolie. Ze zetten uit in de pan, dus na het bakken had ik een mooie stapel Piroshki! 

Wij aten de Piroshki tijdens een borrel. Dit jaar borrelen we bijna elke vrijdag. Gewoon met z'n vieren op dit moment, omdat er niet veel anders kan. Qualitytime, het liefst zonder telefoons en met heel veel lekker eten! Een van de lievelingsmomenten van de week! Maar als we weer eens kunnen borrelen met een groep familie en vrienden zijn deze broodjes ook ideaal om op tafel te toveren! 

Onze Oekraïens/Russische borrel bestond verder uit: gevulde eieren, blini's met zalm & radijs, een zelfgemaakt knoflookbrood (ook naar een recept van Olia Hercules) en natuurlijk... Wodka! Voor de recepten verwijs ik deze keer naar de mooie boeken van Olia Hercules! Mijn eigen super makkelijke Roze Wodka-cocktail deel ik hieronder met jullie! Vnash zdrov'yne! Proost!

Recept: Zoete roze Wodka-cocktail (alleen voor de volwassenen natuurlijk!)
Ingrediënten:
Wodka (flink gekoeld, dan wordt de drank fijn stroperig)

Bietensap (bijvoorbeeld bietensap van het merk 'Puur')

Cassis siroop (gewoon zoete aanmaak siroop)

Mooie glazen

Eventueel: ijsblokjes

1. Vul de glazen voor 1/3e met bietensap.

2. Schenk er een klein scheutje cassis siroop in.

3. Daarbovenop ongeveer 2/3e wodka.

4. Eventueel kun je ijsblokjes toevoegen.

Dit recept gaat zoals je hierboven ziet vooral op gevoel: wil je 'm zoeter en minder sterk: voeg dan meer bietensap en siroop toe! 

Cake video!

"For me, the cinema is not a slice of life, but a piece of cake. " 

- Alfred Hitchcock

Ok, dit is een poging. Een poging om vast te leggen hoe ik een taartje bak in mijn eigen keuken. Geen studio, geen cameraplan, geen belichting, niets van dit alles. Gewoon de werkelijkheid;) Niet helemaal natuurlijk. Want bakken is een ding, maar bakken en filmen is echt een ding;) Ik had me er een beetje op verkeken. Ik film vaker, maar dan vooral chefs die in de weer zijn in de keuken. Ik weet wat voor beelden ik wil, maar met bloem of boter aan je handen ben je minder geneigd om te zoomen met de lens of het statief te verplaatsen. Sterker; zodra ik aan het bakken ben, ben ik aan het bakken (en als ik film zie ik echt alleen wat er gebeurt door het kleine schermpje, dus dan ben ik aan het filmen). Ik ben nog niet helemaal uit over de combinatie. Maar het monteren was leuk! Dat is toch eigenlijk net koken; het bij elkaar zoeken van de juiste beelden (ingrediënten) en ze in de juiste volgorde monteren tot een film (roeren in de pan)!




 En dan hier nog even het uitgeschreven recept voor een Tartelette aux Myrtilles:

Ingrediënten voor de zanddeegbodem:
250 g bloem
50 g poedersuiker
125 g gezouten boter, in blokjes gesneden
Rasp van een biologische citroen
1 groot ei
scheutje melk

Ingrediënten voor de vulling:
400 g. bosbessen (vers of bevroren)
400 ml. crème fraîche (waarvan 100 ml topping/ 300 ml vulling)
200 g poedersuiker (waarvan 70 g voor bij de bosbessen/130 g voor door de crème fraîche)
1 ei

1. Maak eerst de zanddeegbodem: zeef de bloem en de poedersuiker boven een kom. Voeg de koude boter toe in blokjes en kneed het er doorheen tot het lijkt op broodkruim.
2. Voeg de citroenrasp toe (neem echt biologische, want in de schil van een niet-biologische sinaasappels en citroenen zitten veel slechte stoffen die je gewoon niet in je taart wil hebben!). Mix het goed door het mengsel heen.
3. Voeg het ei en een klein scheutje melk toe en kneed het tot een mooi deeg. Kneed niet te lang, want dan wordt het een taai deeg zonder de brosheid van een zanddeegbodem.
4. Maak een platte schijf van het deeg van een paar centimeter dik en wikkel het in plastic folie. Leg het deeg minimaal een half uur weg in de koelkast (als je echt tijd te kort hebt kun je het deeg ook een kwartier in de vriezer leggen).
5. Als het deeg genoeg gekoeld is, rol het dan uit op een met bloem bestoven werkblad. Rol het snel en krachtig uit tot een lap van ongeveer een halve centimeter. Rol het deeg om de deegroller en bedek de (ingevette) taartvorm met de lap. Maak een opstaand randje door het deeg iets omhoog te drukken. En maak, als je nog wat deeg over hebt, een versiering voor de bovenkant van de cake.
6.Verwarm de oven voor tot 180 ° C (160º hetelucht). Prik met een vork gaatjes in de bodem van de taart en bedek de taartbodem met bakpapier. Leg er steunvulling (rijst of bakbonen) in en bak de bodem blind in 10 minuten. Verwijder dan de steunvulling en het bakpapier en bak nog eens 10 minuten tot de bodem licht begint te kleuren.
7. Terwijl de bodem in de oven staat kun je de bosbessen samen met 70 g poedersuiker in een pannetje opwarmen.
8. Klop in een kom de 400 ml crème fraîche en 130 g poedersuiker door elkaar. Schenk ongeveer 100 ml van dit mengsel in een kannetje en zet weg in de koelkast. Je kunt dit later gebruiken als extra topping voor over een puntje taart (om het nog slechter te maken!). Klop door de overige 300 ml crème fraîche het ei met een mixer tot een luchtig mengsel.
9. Haal de taartbodem uit de oven.Verdeel driekwart van de bosbessen over de bodem en giet het crème fraîche/ei mengsel er over heen. Bak de taart 30-45 minuten in de oven totdat de bovenkant wat stevig aanvoelt.
10. Haal de taart uit de oven en verdeel de achtergehouden bosbessen over de bovenkant van de taart.
11. Serveer met een extra dot crème fraîche topping.

Pfft...het virtuele leven

Het 'gewone' leven in balans houden is een mooie, never ending, uitdaging. Maar het virtuele leven in toom houden blijkt ook een uitdaging! Ik begon een aantal jaren geleden met dit blog, als een plek op het internet waar ik zelf de boel mocht inrichten en optuigen. Waar ik zelf koos welke beelden en verhalen ik wilde delen met (toevallige) bezoekers. Een passie waar ik mij wekelijks mee bezig hield. Sinds het begin is er veel veranderd. Al mijn baby's (mijn meiden, mijn bedrijf en het blog) groeiden en daardoor ontstonden nieuwe dingen, nieuwe uitdagingen, nieuwe wegen. Ik wilde mijn oude bewandelde paden, waaronder dit blog, laten bestaan als een terugblik, als dagboek, als herinnering. Niet deleten in ieder geval. En nu druk zijn met nieuwe dingen en andere plekken op het internet mooi proberen te maken, betekent niet dat ik nooit meer verder wil schrijven op dit stukje van het internet.

Een van mijn accounts op Insta:  www.instagram.com/foodierecords

Maar nu blijkt, dat dat wat je laat voor wat het is, niet alleen wordt bedekt met een laagje stof. In het virtuele leven betekent laten voor wat het is: verouderde plugins en met een beetje pech '3rd party' derden die eenzijdig beslissen dat de boel anders moet. In het geval van dit blog ging alles ineens aan de wandel toen Photobucket besloot mijn foto's niet langer te vertonen die ik via Photobucket deelde op dit blog. Foto's die de zijkant van het blog opfleurden en die visueel duidelijk maakten dat ik ook nog te vinden ben op plekken als Facebook en Instagram. En de afbeelding die de achtergrond van mijn blog kleur gaf. Alleen als ik geld betaal zullen de foto's zichtbaar worden gemaakt. Oneerlijk? Ik snap wel dat ze geld willen verdienen. Maar zolang ik met dit blog geen cent verdien... raken ze de verkeerde.

Mijn vrolijke zijkant... overgenomen door mededelingen van Photobucket.

Het avontuur!

Ik liet het vorige post al even vallen: ik ben bezig met iets waar ik heel blij van word: filmen & fotograferen! Keukens van restaurants, foodevents (Chefs(r)evolution), chefs, ambachten & alles wat met eten te maken heeft! Zelfs nog wat opdrachten die los van de foodscene staan, want passie laat zich nou eenmaal graag vastleggen, ook op andere werkgebieden;-) Maar bij de foodscene ligt mijn hart! Dus richtte ik dit jaar een nieuwe tak van mijn bedrijf op: Foodie Records.

En daar gaat veel tijd in zitten! Tijd die ik er met heel veel liefde aan geef, want mijn hart gaat er sneller van kloppen! En ik neem jullie graag mee! Ik ben zo blij met alle post die ik de afgelopen jaren heb kunnen plaatsen op dit blog. En wat super dat jullie de tijd namen om mijn verhalen te lezen! Wat ooit begon als een experiment is uiteindelijk uitgegroeid tot een meer-jaren-project vol verhalen. Als ik terug blader door mijn post voelt het bijna als een dagboek. Ik kan precies terughalen wat er speelde, hoe ik mij voelde, hoe klein mijn meiden waren in het begin, welke medebloggers ik heb leren kennen in de afgelopen jaren! Het blog is mij dierbaar! Het heeft mij de kans gegeven meer van mijzelf te delen. En mij laten zien dat het delen van verhalen, het delen van passie, een groot onderdeel is van mijn identiteit.

Tarte taart An wil ik nog niet helemaal loslaten. Ik wil deze plek laten bestaan. Maar door alle werkzaamheden voor Foodie Records zal ik hier wel minder vaak posten. Elke week een bericht is voor dit moment gewoon te veel. Maar zo als ik al schreef: ik hoop dat ik jullie mee kan nemen in deze nieuwe stap van het avontuur!

Als je me zoekt, kun je me vinden;-) In between the lines van de verhalen die ik hier soms nog zal plaatsen, op mijn nieuwe site Foodie Records & als 'the girl with the cameras' in keukens van restaurants & op foodfestivals! See you! Thank you!

-x- An

Even een kleine update

Gewoon om te laten weten dat alles goed gaat;-) Ik ben bezig met iets wat ik heel graag doe! Ik ben een nieuwe video aan het maken voor mijn bedrijf Foodie Records over een onderwerp dat mij heel blij maakt: een kijkje in de keuken van restaurant Amarone (Rotterdam). Het filmen was gaaf, het monteren is super leuk werk. Binnenkort online!

Franse roadtrip: café & croissants

Drie weken Franse roadtrip! Van de groene Morvan, naar provinciestad Angoulême, naar mijn favoriete Franse chateau: Chateau de Chanteloup! Het lekkerst dat ik afgelopen roadtrip at? Normaal gesproken zou ik na drie weken Vive la France direct met een opsomming van gegeten eclairs, Paris-Brest’s en waanzinnige Mille-feuille’s komen, maar dit jaar werd ik vooral blij van ontbijten!

Thuis eet ik eigenlijk niet veel brood, maar de week in de Morvan (bij mijn ouders in huis) stond in het teken van het uitproberen van de nieuwe bakker in het dorp: kan hij het wel of kan hij het niet?! Van zijn brood tot zijn tartelettes: alles moest worden uitgeprobeerd. En hij is geslaagd;-) En dat is best een ding in het dorp, aangezien de oude bakker door de bewoners van het dorp werd weggebonjourd omdat ze zijn brood niet lekker genoeg vonden. De bakker die hem opvolgde liet alle ovens vervangen en bleek alleen nog brood af te bakken (inclusief het verpakkingsmateriaal dat nooit mee de oven in had gemogen). Daar zat ook niemand op te wachten. Na enige maanden ‘Simenon-achtige’ gebeurtenissen in het dorp, waarin de bakker steeds vaker de hoofdrol bleek te spelen (verdwijningen, mysteries, geroddel en gewijs), verliet de vrouw van de bakker de bakker en de bakker verliet het dorp. Hij liet het dorp 'brodeloos' achter met onbruikbare afbakovens. Gelukkig kwam er een nieuwe, jonge bakker die nieuwe ovens kreeg van de burgemeester en nu dus de lekkerste taartjes en echt stokbrood bakt! Merci!

De week in de Charente werd ik het meest blij van stokbrood met gezouten boter. Beurre de Charentes wel te verstaan;-) Moest natuurlijk even worden gegeten in deze regio (net als een echte Broye du Poitu trouwens).

In de laatste week van de roadtrip door Frankrijk heb ik me vooral schuldig gemaakt aan het drinken van sloten café creme en het eten van croissants. Bakker Veronique is stiekem al 29 jaar een constante factor in mijn leven;-) Ze kwam vroeger mee met haar moeder in de oude bakkerswagen die om 8 uur ‘s ochtends de camping op reed. Samen verkochten ze vanuit de achterkant van de wagen tien stokbroden en vier croissants en dat was de winst van de zomer. Maar door de jaren heen is er heel wat veranderd: Veronique nam de bakkerij over en staat nu elke ochtend van de zomer met enorme hoeveelheden brood, croissants en chocolatines op het terras. Ik zette er speciaal de wekker voor, want om half tien is ze door haar voorraden heen. En dan ontbijten op z’n Frans natuurlijk: een croissant dippen in een tasse de café! Op een terras ergens in Frankrijk in de zon... ik kan me geen beter begin van de dag wensen!

Deze keer geen recept voor croissants, maar wel een recept dat gemaakt kan worden met boter uit de regio Poitou Charentes: Broyé du Poitou. Meer lezen over dit prachtige koekje? Ik schreef er al over tijdens mijn trip door culinair Frankrijk!

Ingrediënten (voor 8 koeken):
200 g bloem
125 g boter
150 g suiker
1 ei
1 snufje zout
eventueel een klein scheutje aroma (ik gebruikte kokos, maar rhum of oranjebloesemwater passen hier ook goed bij)

1. Smelt de boter in een steelpan op laag vuur.
2. Mix in een schone kom suiker, bloem, zout en gesmolten boter tot een mooi mengsel. Voeg het ei en eventueel het kokos/rhum aroma toe. Kneed het zachte deeg even door.
3. Beboter een taartvorm (of 8 kleine taartvormpjes) en strooi er een beetje bloem in, zodat de vorm een dun laagje bloem krijgt. Klop het overtollige bloem uit de vorm.
4. Verwarm de oven voor op 180 ° (160º hetelucht).
5. Verspreid het zachte deeg in de vorm. Maak de bovenkant glad met de achterkant van een lepel.
6. Trek met een vork wat mooie patronen in het taartdeeg.
7. Bak 20 minuten in de oven. Officieel schijnt dit koekje pas na een dag of twee op zijn lekkerst te zijn... maar groot gelijk als je er meteen je tanden in zet! 

When life gives you lemons... (Troostbakker)

Een tijd geleden vroeg iemand mij wat mij troost. Beetje een gekke vraag die mij werd gesteld tijdens een experimentele lunch die alles op scherp zette. Troost? Tsja... uhm. Mooie dingen? Kunst? Interactie tussen mensen? Ik kon niet direct bedenken wat te antwoorden. Maar de vraag bleef nog wel een paar dagen door mijn hoofd spoken. Troost. Is dat niet zoiets als het vullen van leegte? Het wegwerken van pijn? Is het eigenlijk niet stiekem iets waar we continue mee bezig zijn? Terug te brengen naar een verlangen naar geborgenheid, het wegwerken van gemis en het dragelijker maken van alles? Sommigen van ons worden emotie-eters en laten zich troosten door gerechten waar je je fijn door voelt. Comfortfood. Emotionele zuivering (Catharsis!) door eten. Maak ik mij vast ook wel eens schuldig aan;-) Maar meer nog dan dat ben ik een troostbakker: ik kook om te delen, te raken en te troosten. Ik haal troost uit het verbinden van lekker eten met een fijn moment. Om de pijn voor te zijn als het ware. Om te verzachten, als buffer voor slechtere tijden (mochten die er onverhoed ooit komen). Herinneringen bouwen door momenten vorm te geven. Het moment verbinden aan geur, smaak en een gevoel van comfort. Het biedt mij troost het moment te raken en er een herinnering van te maken die terug te halen is. Als troostbuffer... voor mijzelf, maar vooral voor de mensen om mij heen. Hoop dat dat lukt;-)

Recept: Citroenbroodjes

Ingrediënten:
250 ml melk
anderhalve tl droge gist
90 g suiker
65 g gesmolten boter
450 g patentbloem
snufje zout

Voor de vulling:
5 el zachte roomboter (niet gesmolten)
120 g suiker
2 tl kaneel
rasp van 1 citroen

1. Verwarm de melk op laag vuur tot lichaamstemperatuur.
2. Neem de pan van het vuur en voeg de gist en suiker toe. Klop het mengsel door en laat het 3 minuten rusten. Roer dan de gesmolten boter erdoor.
3. Meng de bloem en het zout in een kom en maak een kuiltje in het midden. Giet het boter/suikermengsel erin en meng het geheel goed tot een samenhangend deeg. Als het te plakkerig blijft kun je voorzichtig wat bloem toevoegen.
4. Kneed het deeg tot een mooi glad deeg en leg het in een licht geoliede kom. Dek af met huishoudfolie of een schone theedoek en laat het op een warme plaats rijzen (het volume zal ongeveer verdubbelen).
5. Rol het deeg uit met een roller (ik doe dit meestal tussen twee vellen bakpapier) tot een rechthoek van 30 bij 60 cm.
6. Bestrijk het uitgerolde deeg met de zachte roomboter. Strooi vervolgens de suiker, de kaneel en ten slotte de citroenrasp over de boterlaag.
7. Rol het deeg in de lengte op tot een lange rol en snijd deze in stukken van ongeveer vier cm.
8. Verwarm de oven voor op 220ºC (200º hetelucht).
9. Beboter een bakvorm en leg de rolletjes op hun kant in de vorm (er mag ruimte tussen zitten, want ze zullen groter worden in de oven en elkaar raken).
10. Dek af met een schone theedoek en laat de rolletjes nog zo’n twintig minuten rijzen op een warme plek.
11. Bak de citroenbroodjes in 12-15 minuten tot ze mooi goudbruin van kleur zijn. 

Rabarberrabarberrabarrrberrrr...

Rabarber. Voor mij voor altijd verbonden met mijn oom omdat hij dit altijd begon te roepen bij speeches & voordrachten binnen de familie (lees op het mooie blog van mijn nicht An precies waarom). Hij had samen met mijn tante een moestuin en beleefde daar altijd van alles dat later weer verwerkt kon worden in hilarische anekdotes over op hol geslagen kippen, benarde posities in de glazen kas en verhalen over het avontuurlijk bijknippen van de bosschages aan de waterkant (want zo’n moestuin moet netjes worden onderhouden, ook op de plekken waar je eigenlijk net niet bij kunt)! Of hij echt van rabarber hield? Dat weet ik niet. De enige keer dat ik mij hem enthousiast met iets groens het huis binnen heb zien komen, was de keer dat hij een vuilniszak vol wietplanten op tafel zette. Ik was een jaar of twaalf. Die planten had hij gekregen van een vriend. Iets over ‘zonder toppen toch niets meer waard’ en ‘de fik d’r in!’ deed hem besluiten de berg planten mee te nemen naar huis voor de grap. De zak wiet werd pontificaal neergezet bovenop de lange tafel waar we zo fijn vaak aan konden schuiven voor taart, hapjes of een neut (of alles samen). En Cola voor alles en iedereen die nog geen pot HAK opengedraaid kreeg, want dat was het criterium bij alles om te bepalen of je er oud genoeg voor was! Krijg je ‘m open: jij mag op kamers;-)

 

De padvinder in mijn oom kwam al snel naar boven. Fikkie stoken: oftewel WIET verbranden in de vlam van de druipkaars (want een wild woekerend kampvuur in de tuin, daar voelde mijn tante niet zo veel voor). Wietwalmen waar je u tegen zegt! En het werkte aanstekelijk: binnen de kortste keren zat de hele familie (incluis mijn ouders en Cola-leeftijd zusje) takjes te roosteren en rooksignalen te produceren. Ik weet niet of je stoned kunt worden ‘zonder toppen’, maar leuk was het wel! Vooral toen mijn oudere nicht van toen ongeveer 16 de coffeeshopblauwe huiskamer binnenstapte... Huh?! Blowen... op klaarlichte dag...met de hele familie?!! Rabarber dus. Geen idee of Le er van hield, maar wat had ik graag dit taartje voor hem gebakken: de beste rabarbertaart ever!

Het recept kreeg ik van vriendin M, die het ergens op het internet had gevonden. Niet meer precies te achterhalen dus wie aan de basis van dit mooie recept heeft gestaan. Superblij dat zij 'm met mij wilde delen want haar rabarbertaart is geliefd in de wijde omgeving! Op aanraden van M gebruikte ik minder suiker en meer kaneel. Het resultaat is heerlijk, dus hieronder exact de manier waarop wij ‘m maken!

Nog meer inspiratie nodig?! Ik maakte al eerder taartjes met rabarber: 
Rabarber-chocoladetaart
Rabarbertaartje op z'n Frans
Rabarbercakejes en rabarberwodka


Recept: de lekkerste rabarbertaart ever! Genoeg voor een plaattaart of twee kleine springvormen (20ø). En nog wat extra rabarbercompote!

Ingrediënten:
600 g rabarber, gewassen en gesneden in stukjes
150 g zachte roomboter
225 g suiker
225 g bloem
3 tl bakpoeder
een snufje zout
3 middelgrote eieren
Het rasp en het sap van 1 citroen
4 el melk
2 el kaneel
poedersuiker

1. Verwarm de oven voor op 190ºC (175º hetelucht).
2. Roer de boter met 150 g van de suiker tot een mooi romig mengsel.
3. Voeg de bloem, het bakpoeder en het snufje zout toe aan het botersuikermengsel en mix het geheel even door elkaar.
4. Voeg de eieren door het beslag en klop ze door de massa.
5. Meng vervolgens het citroensap en de rasp er doorheen.
6. Voeg ten slotte de melk toe aan het mengsel en mix alles goed door elkaar.
7. Vet de springvormen in en bekleed de bodems met bakpapier. Verdeel het mengsel over de twee springvormen.
8. Meng de kaneel en de overgebleven 75 g suiker door de rabarberstukjes en schep het geheel een paar keer goed om, zodat alle rabarber bedekt is.
9. Verdeel de rabarber over de met beslag gevulde springvormen. Niet alle rabarber past op het beslag als je gebruik maakt van springvormen. Ik hield zo’n 250 gram van het rabarbermengsel over. Zet dat even weg en zorg eerst dat de twee gevulde springvormen in de voorverwarmde oven belanden. Bak de taarten in ongeveer 40 minuten tot ze mooi goudbruin zijn en de zijkanten iets los komen van de rand.
10. Als de springvormen in de oven staan: doe het overgebleven rabarbermengsel in een steelpan met dikke bodem. Voeg een scheut water (of sinaasappelsap) toe en breng het geheel met de deksel op de pan aan de kook. Laat het ongeveer 4 minuten door pruttelen en daarna nog 4 minuten zonder deksel, tot de rabarberstukken uiteenvallen en zacht zijn. Laat afkoelen! Heerlijk door yoghurt of havermout!
11. Haal de taarten uit de oven en laat ze iets afkoelen. Verwijder de springvormen voorzichtig en probeer niet alle taart in een keer op te eten! Het mooie aan taart in twee springvormen: je geeft er gemakkelijk een weg en maakt zo de wereld om je heen een stukje gelukkiger;-))

Nieuwe tak van mijn bedrijf: Foodie Records

Jezelf uitvinden, vinden, herpakken, of gewoon...weer even de focus op dat wat je met je tijd wilt doen. Ik was er even naar op zoek. Dat gaat eigenlijk nooit over;-) Ik ben altijd op zoek! Maar dat komt omdat het een puzzel is, toch? Een waarvan je zelf het eindresultaat in elkaar knutselt. En waarvan de uitkomst eigenlijk niet eens belangrijk is;-) Want die puzzel mag niet mee op reis. Maar de tijd die je gebruikt om de stukjes op de juiste plaats te leggen, die is van jou!

Mijn eigen bedrijf bestond vorig jaar tien jaar. Tijd om tegen het licht te houden of ik nog steeds doe wat ik wil doen. Enkel 'webdesign en vormgeving' dekte de lading niet echt meer. Ik maak vooral content. Culinaire fotografie, foodvideos, teksten. Het bloggen en schrijven over eten is begonnen als experiment, maar is zo leuk dat ik daar niet meer mee wil stoppen. Het vormgeven aan de wereld om mij heen doe ik continue, met camera's en pen. Ik hou er van het moment vast te leggen en het te delen.

Tijdens een trip naar Italië kreeg mijn plan steeds meer vorm en afgelopen maart lanceerde ik een nieuwe tak van mijn bedrijf: Foodie Records! Een plek waar ik door middel van fotografie, video & woord verhalen vertel over eten. Ik onderzoek hoe we media kunnen inzetten om te praten over eten, om de boodschap van mensen die communiceren via eten over te brengen en hoe we media kunnen inzetten om kennis over voeding te delen. Ik hoop dat je mijn nieuwe site een keer bezoekt!

Tarte taart An blijft daarnaast voorlopig gewoon bestaan. Want zoete recepten delen.... hoort nou eenmaal bij mijn gepuzzel;-)

Buitencakeje

In de zon op mijn bankje voor mijn deur zette ik vanmorgen mijn tanden in een stuk kokoscake met banaan. De zon scheen, de wind lag, de vlier loopt uit. Het voelt alsof we de eindsprint hebben gehaald! Einde winter, hallo lente! Het eerste buitencakeje is een feit!

De basis voor dit recept heb ik van Marleen van Es (Eten uit de Volkstuin). Een cake die gevaarlijk makkelijk tussen de bedrijven door kan worden gemaakt;-) Op een onbewaakt ogenblik op de woensdagmiddag, of zoals vandaag, direct na het ontbijt, nog voor het echte werk moest beginnen! En dat werkt inspirerend hoor; een huis dat ruikt naar cake! Met de toppings varieer ik altijd. Soms met rabarber, met zomerfruit, of zoals nu met banaan en een koffiecrumble. Lekker!

Recept: Kokoscake met banaan en een koffie/karamel crumble
200 g kokosolie
150 g rietsuiker
1 tl vanille extract of rum-extract
3 eieren
75 ml yoghurt
200 g zelfrijzend bakmeel
3 el geraspte kokos

Voor de topping:
1 banaan
50 g roomboter of kokosolie
50 g rietsuiker
50 g havermout/spelt/granola (of een mix van deze drie)
15 g bloem
1 eetlepel oploskoffie

1. Verwarm de oven voor op 180 graden. Bedek een cakevorm met bakpapier.
2. Klop met een mixer het zachte kokosvet, de rietsuiker en het vanille extract tot een mooi romig mengsel.
3. Voeg de eieren toe en de yoghurt en mix het geheel goed door elkaar. Klontjes zijn niet erg!
4. Zeef het zelfrijzende bakmeel erdoor en voeg als laatste de geraspte kokos toe. Mix het geheel nog even goed en schep het beslag in de bakvorm.
5. Snij de banaan in de lengte in vier repen en verdeel ze over de bovenkant van de cake.
6. Smelt de boter of kokosolie in een pannetje en voeg de rietsuiker toe. Brand deze even een beetje aan om een karamelsmaak te creëren. Zet het vuur uit en voeg de havermout/spelt/granola toe. Je kunt ook variëren met andere granen.
7. Roer de oploskoffie door het mengsel en voeg de bloem toe. Verdeel het over de bovenkant van de cake.
8. Bak de cake in het midden van de oven in ongeveer 45-50 minuten gaar.

Johnny and me...

Zijn stem vult de ruimte alsof hij naast mij staat. Op de nieuwe ‘retro’ platenspeler ligt een plaat van Johnny Cash. Ik bak een hart van chocolade voor Valentijnsdag en luister naar de teksten over zijn onmogelijke liefde voor de vrouw van zijn leven, June Carter, want hij (en zij) zijn al bezet.

“Oh, please don’t get too close and let me love you. ‘Cause I just might be fool enough to fall.”

 

 In 1968 trouwt hij met haar en laat haar nooit meer gaan. “We got married in a fever, hotter than a pepper sprout.” Liefde en pit. Door het chocoladebeslag spatel ik stemgember en ik maak gember-meringues voor bovenop de taart. De gesponnen karamel houdt het geheel bij elkaar. Zoals de muziek en de liefde Carter & Cash. Fijne Valentijnsdag iedereen!

Recept: Chocolade-gembertaart met karamel en meringues
De chocoladecake in dit recept is gebaseerd op Annabel Langbein’s recept voor chocoladecake, maar hier en daar aangepast.

Ingrediënten voor de chocoladecake:
450 g zelfrijzend bakmeel
400 g suiker
50 ml stemgembersiroop
75 g cacaopoeder
2 theelepels bakingsoda
200 g zachte boter
250 ml volle melk
3 eieren
250 ml hete koffie

Voor de karamel: 60 g suiker
Een scheutje slagroom

Voor de meringues:
1 eiwit
60 g fijne suiker
een theelepel gemberpoeder

1. Verwarm de oven voor op 160 ºC. Vet een mooie hartvormige cakevorm in (mijn vorm komt hier vandaan) met boter.
2. Mix alle ingrediënten voor de cake in een kom en meng alles goed door elkaar. Door de hete koffie smelt de boter en wordt het een mooi mengsel.
3. Giet het mengsel in de vorm en bak gedurende ongeveer 1 uur in de oven (als een satéprikker er schoon uitkomt is de cake gaar, anders laat je ‘m nog wat langer in de oven staan). Laat de cake afkoelen in de vorm.

4. Verlaag de oventemperatuur naar 100 ºC. Maak de meringues door een eiwit stijf te kloppen. Als het eiwit in zachte pieken omhoog blijft staan voeg je beetje bij beetje de suiker toe aan het mengsel. Klop door tot de suiker volledig is opgenomen in het eiwit. Voeg de gemberpoeder toe en klop het geheel goed door.
5. Schep het in een spuitzak en spuit kleine meringues op een met bakpapier beklede bakplaat.
6. Bak de meringues ongeveer 30 minuten in de oven. Laat ze afkoelen in de oven. Als ze uit de oven komen kun je de meringues eventueel nog besprenkelen met eetbare roze kleurstof.

7. Verwarm ondertussen de suiker voor de karamel in een pannetje met dikke bodem. Niet roeren! Als de suiker mooi bruin is kun je met een vork draden spinnen van de karamel (ik deed eigenlijk maar wat, maar op deze video zie je hoe je decoraties van karamel maakt). Met de rest van de karamel maakte ik een karamelsaus voor over de taart. Haal de pan van het vuur en voeg een flinke scheut slagroom toe. Roer het geheel goed door elkaar (pas op, want het geheel borrelt flink en hete karamel is gevaarlijk!). Laat de karamelsaus iets afkoelen en giet de saus over de taart.

8. Haal de meringues uit de oven en decoreer de chocolade-gembertaart met karamel en meringues en eet de taart samen met de liefde van je leven;-)

De Pier op met Madame Cocos!

De Pier in Scheveningen. Zomervakantie, zon, zee en hele dagen op het strand. Om het half uur haalden mijn vriendinnen en ik ijs bij mijn twee nichten die in het MacDonald's filiaal aan de boulevard werkten. Extra grote Sunday's;-) De Pier op? Dat deden we eigenlijk nooit. De blinde vlek die je als puber ontwikkelt voor alles in je omgeving, slokte ook deze grote betonnen massa op. 

Maar afgelopen weekend was ik terug en blijkt de Pier te zijn omgetoverd in een heus food-paradijs! Leuk voor iedereen die van eten, foodtrucks en festival-achtige taferelen houdt. Omringd door geuren van pulled pork & burgerbar, blijft mijn sensor tijdens festivals toch altijd gericht op zoete gerechten. En deze keer was er een hele stand vol kokosmakronen van Madame Cocos waar ik blij van werd! Cocosballs naturel, met gember-peper (mijn favoriet!), rum-rozijnen, pure chocolade, witte chocolade & een speciale speculaas-variant. 

De Madame Cocos foodtruck crost het hele land door op zoek naar de leukste foodtruckfestivals en evenementen om zoveel mogelijk liefhebbers te laten genieten van de lekkerste cocosballs. Kan je niet wachten en ga je liever zelf aan de slag? Kijk dan op de website www.madamecocos.nl. Daar koop je potten met de perfecte mix voor homemade coconut pastry!

De Pier zie ik nu met andere ogen. Heel even zou ik willen dat ik weer dat pubermeisje was die de hele dag de tijd had om op het strand te liggen. Elk half uur even de Pier op, om écht lekker eten te scoren;-)

De Pier zie ik nu met een nieuwe (foodie)blik!