dinsdag 18 juli 2017

Pfft...het virtuele leven

Het 'gewone' leven in balans houden is een mooie, never ending, uitdaging. Maar het virtuele leven in toom houden blijkt ook een uitdaging! Ik begon een aantal jaren geleden met dit blog, als een plek op het internet waar ik zelf de boel mocht inrichten en optuigen. Waar ik zelf koos welke beelden en verhalen ik wilde delen met (toevallige) bezoekers. Een passie waar ik mij wekelijks mee bezig hield. Sinds het begin is er veel veranderd. Al mijn baby's (mijn meiden, mijn bedrijf en het blog) groeiden en daardoor ontstonden nieuwe dingen, nieuwe uitdagingen, nieuwe wegen. Ik wilde mijn oude bewandelde paden, waaronder dit blog, laten bestaan als een terugblik, als dagboek, als herinnering. Niet deleten in ieder geval. En nu druk zijn met nieuwe dingen en andere plekken op het internet mooi proberen te maken, betekent niet dat ik nooit meer verder wil schrijven op dit stukje van het internet.

Een van mijn accounts op Insta:  www.instagram.com/foodierecords


Maar nu blijkt, dat dat wat je laat voor wat het is, niet alleen wordt bedekt met een laagje stof. In het virtuele leven betekent laten voor wat het is: verouderde plugins en met een beetje pech '3rd party' derden die eenzijdig beslissen dat de boel anders moet. In het geval van dit blog ging alles ineens aan de wandel toen Photobucket besloot mijn foto's niet langer te vertonen die ik via Photobucket deelde op dit blog. Foto's die de zijkant van het blog opfleurden en die visueel duidelijk maakten dat ik ook nog te vinden ben op plekken als Facebook en Instagram. En de afbeelding die de achtergrond van mijn blog kleur gaf. Alleen als ik geld betaal zullen de foto's zichtbaar worden gemaakt. Oneerlijk? Ik snap wel dat ze geld willen verdienen. Maar zolang ik met dit blog geen cent verdien... raken ze de verkeerde.


Mijn vrolijke zijkant... overgenomen door mededelingen van Photobucket.


donderdag 29 september 2016

Het avontuur!


Ik liet het vorige post al even vallen: ik ben bezig met iets waar ik heel blij van word: filmen & fotograferen! Keukens van restaurants, foodevents (Chefs(r)evolution), chefs, ambachten & alles wat met eten te maken heeft! Zelfs nog wat opdrachten die los van de foodscene staan, want passie laat zich nou eenmaal graag vastleggen, ook op andere werkgebieden;-) Maar bij de foodscene ligt mijn hart! Dus richtte ik dit jaar een nieuwe tak van mijn bedrijf op: Foodie Records.

En daar gaat veel tijd in zitten! Tijd die ik er met heel veel liefde aan geef, want mijn hart gaat er sneller van kloppen! En ik neem jullie graag mee! Ik ben zo blij met alle post die ik de afgelopen jaren heb kunnen plaatsen op dit blog. En wat super dat jullie de tijd namen om mijn verhalen te lezen! Wat ooit begon als een experiment is uiteindelijk uitgegroeid tot een meer-jaren-project vol verhalen. Als ik terug blader door mijn post voelt het bijna als een dagboek. Ik kan precies terughalen wat er speelde, hoe ik mij voelde, hoe klein mijn meiden waren in het begin, welke medebloggers ik heb leren kennen in de afgelopen jaren! Het blog is mij dierbaar! Het heeft mij de kans gegeven meer van mijzelf te delen. En mij laten zien dat het delen van verhalen, het delen van passie, een groot onderdeel is van mijn identiteit.

Tarte taart An wil ik nog niet helemaal loslaten. Ik wil deze plek laten bestaan. Maar door alle werkzaamheden voor Foodie Records zal ik hier wel minder vaak posten. Elke week een bericht is voor dit moment gewoon te veel. Maar zo als ik al schreef: ik hoop dat ik jullie mee kan nemen in deze nieuwe stap van het avontuur!

Als je me zoekt, kun je me vinden;-) In between the lines van de verhalen die ik hier soms nog zal plaatsen, op mijn nieuwe site Foodie Records & als 'the girl with the cameras' in keukens van restaurants & op foodfestivals! See you! Thank you!

-x- An




maandag 29 augustus 2016

Even een kleine update

Gewoon om te laten weten dat alles goed gaat;-) Ik ben bezig met iets wat ik heel graag doe! Ik ben een nieuwe video aan het maken voor mijn bedrijf Foodie Records over een onderwerp dat mij heel blij maakt: een kijkje in de keuken van restaurant Amarone (Rotterdam). Het filmen was gaaf, het monteren is super leuk werk. Binnenkort online!


maandag 8 augustus 2016

Franse roadtrip: café & croissants




Drie weken Franse roadtrip! Van de groene Morvan, naar provinciestad Angoulême, naar mijn favoriete Franse chateau: Chateau de Chanteloup! Het lekkerst dat ik afgelopen roadtrip at? Normaal gesproken zou ik na drie weken Vive la France direct met een opsomming van gegeten eclairs, Paris-Brest’s en waanzinnige Mille-feuille’s komen, maar dit jaar werd ik vooral blij van ontbijten!

Thuis eet ik eigenlijk niet veel brood, maar de week in de Morvan (bij mijn ouders in huis) stond in het teken van het uitproberen van de nieuwe bakker in het dorp: kan hij het wel of kan hij het niet?! Van zijn brood tot zijn tartelettes: alles moest worden uitgeprobeerd. En hij is geslaagd;-) En dat is best een ding in het dorp, aangezien de oude bakker door de bewoners van het dorp werd weggebonjourd omdat ze zijn brood niet lekker genoeg vonden. De bakker die hem opvolgde liet alle ovens vervangen en bleek alleen nog brood af te bakken (inclusief het verpakkingsmateriaal dat nooit mee de oven in had gemogen). Daar zat ook niemand op te wachten. Na enige maanden ‘Simenon-achtige’ gebeurtenissen in het dorp, waarin de bakker steeds vaker de hoofdrol bleek te spelen (verdwijningen, mysteries, geroddel en gewijs), verliet de vrouw van de bakker de bakker en de bakker verliet het dorp. Hij liet het dorp 'brodeloos' achter met onbruikbare afbakovens. Gelukkig kwam er een nieuwe, jonge bakker die nieuwe ovens kreeg van de burgemeester en nu dus de lekkerste taartjes en echt stokbrood bakt! Merci!

De week in de Charente werd ik het meest blij van stokbrood met gezouten boter. Beurre de Charentes wel te verstaan;-) Moest natuurlijk even worden gegeten in deze regio (net als een echte Broye du Poitu trouwens).








In de laatste week van de roadtrip door Frankrijk heb ik me vooral schuldig gemaakt aan het drinken van sloten café creme en het eten van croissants. Bakker Veronique is stiekem al 29 jaar een constante factor in mijn leven;-) Ze kwam vroeger mee met haar moeder in de oude bakkerswagen die om 8 uur ‘s ochtends de camping op reed. Samen verkochten ze vanuit de achterkant van de wagen tien stokbroden en vier croissants en dat was de winst van de zomer. Maar door de jaren heen is er heel wat veranderd: Veronique nam de bakkerij over en staat nu elke ochtend van de zomer met enorme hoeveelheden brood, croissants en chocolatines op het terras. Ik zette er speciaal de wekker voor, want om half tien is ze door haar voorraden heen. En dan ontbijten op z’n Frans natuurlijk: een croissant dippen in een tasse de café! Op een terras ergens in Frankrijk in de zon... ik kan me geen beter begin van de dag wensen!






Deze keer geen recept voor croissants, maar wel een recept dat gemaakt kan worden met boter uit de regio Poitou Charentes: Broyé du Poitou. Meer lezen over dit prachtige koekje? Ik schreef er al over tijdens mijn trip door culinair Frankrijk!


Ingrediënten (voor 8 koeken):
200 g bloem
125 g boter
150 g suiker
1 ei
1 snufje zout
eventueel een klein scheutje aroma (ik gebruikte kokos, maar rhum of oranjebloesemwater passen hier ook goed bij)

1. Smelt de boter in een steelpan op laag vuur.
2. Mix in een schone kom suiker, bloem, zout en gesmolten boter tot een mooi mengsel. Voeg het ei en eventueel het kokos/rhum aroma toe. Kneed het zachte deeg even door.
3. Beboter een taartvorm (of 8 kleine taartvormpjes) en strooi er een beetje bloem in, zodat de vorm een dun laagje bloem krijgt. Klop het overtollige bloem uit de vorm.
4. Verwarm de oven voor op 180 ° (160º hetelucht).
5. Verspreid het zachte deeg in de vorm. Maak de bovenkant glad met de achterkant van een lepel.
6. Trek met een vork wat mooie patronen in het taartdeeg.
7. Bak 20 minuten in de oven. Officieel schijnt dit koekje pas na een dag of twee op zijn lekkerst te zijn... maar groot gelijk als je er meteen je tanden in zet! 

donderdag 30 juni 2016

When life gives you lemons... (Troostbakker)



Een tijd geleden vroeg iemand mij wat mij troost. Beetje een gekke vraag die mij werd gesteld tijdens een experimentele lunch die alles op scherp zette. Troost? Tsja... uhm. Mooie dingen? Kunst? Interactie tussen mensen? Ik kon niet direct bedenken wat te antwoorden. Maar de vraag bleef nog wel een paar dagen door mijn hoofd spoken. Troost. Is dat niet zoiets als het vullen van leegte? Het wegwerken van pijn? Is het eigenlijk niet stiekem iets waar we continue mee bezig zijn? Terug te brengen naar een verlangen naar geborgenheid, het wegwerken van gemis en het dragelijker maken van alles? Sommigen van ons worden emotie-eters en laten zich troosten door gerechten waar je je fijn door voelt. Comfortfood. Emotionele zuivering (Catharsis!) door eten. Maak ik mij vast ook wel eens schuldig aan;-) Maar meer nog dan dat ben ik een troostbakker: ik kook om te delen, te raken en te troosten. Ik haal troost uit het verbinden van lekker eten met een fijn moment. Om de pijn voor te zijn als het ware. Om te verzachten, als buffer voor slechtere tijden (mochten die er onverhoed ooit komen). Herinneringen bouwen door momenten vorm te geven. Het moment verbinden aan geur, smaak en een gevoel van comfort. Het biedt mij troost het moment te raken en er een herinnering van te maken die terug te halen is. Als troostbuffer... voor mijzelf, maar vooral voor de mensen om mij heen. Hoop dat dat lukt;-)







 
Recept: Citroenbroodjes

Ingrediënten:
250 ml melk
anderhalve tl droge gist
90 g suiker
65 g gesmolten boter
450 g patentbloem
snufje zout

Voor de vulling:
5 el zachte roomboter (niet gesmolten)
120 g suiker
2 tl kaneel
rasp van 1 citroen

1. Verwarm de melk op laag vuur tot lichaamstemperatuur.
2. Neem de pan van het vuur en voeg de gist en suiker toe. Klop het mengsel door en laat het 3 minuten rusten. Roer dan de gesmolten boter erdoor.
3. Meng de bloem en het zout in een kom en maak een kuiltje in het midden. Giet het boter/suikermengsel erin en meng het geheel goed tot een samenhangend deeg. Als het te plakkerig blijft kun je voorzichtig wat bloem toevoegen.
4. Kneed het deeg tot een mooi glad deeg en leg het in een licht geoliede kom. Dek af met huishoudfolie of een schone theedoek en laat het op een warme plaats rijzen (het volume zal ongeveer verdubbelen).
5. Rol het deeg uit met een roller (ik doe dit meestal tussen twee vellen bakpapier) tot een rechthoek van 30 bij 60 cm.
6. Bestrijk het uitgerolde deeg met de zachte roomboter. Strooi vervolgens de suiker, de kaneel en ten slotte de citroenrasp over de boterlaag.
7. Rol het deeg in de lengte op tot een lange rol en snijd deze in stukken van ongeveer vier cm.
8. Verwarm de oven voor op 220ºC (200º hetelucht).
9. Beboter een bakvorm en leg de rolletjes op hun kant in de vorm (er mag ruimte tussen zitten, want ze zullen groter worden in de oven en elkaar raken).
10. Dek af met een schone theedoek en laat de rolletjes nog zo’n twintig minuten rijzen op een warme plek.
11. Bak de citroenbroodjes in 12-15 minuten tot ze mooi goudbruin van kleur zijn.