dinsdag 19 september 2017

Cake video!

"For me, the cinema is not a slice of life, but a piece of cake. " 

- Alfred Hitchcock


Ok, dit is een poging. Een poging om vast te leggen hoe ik een taartje bak in mijn eigen keuken. Geen studio, geen cameraplan, geen belichting, niets van dit alles. Gewoon de werkelijkheid;) Niet helemaal natuurlijk. Want bakken is een ding, maar bakken en filmen is echt een ding;) Ik had me er een beetje op verkeken. Ik film vaker, maar dan vooral chefs die in de weer zijn in de keuken. Ik weet wat voor beelden ik wil, maar met bloem of boter aan je handen ben je minder geneigd om te zoomen met de lens of het statief te verplaatsen. Sterker; zodra ik aan het bakken ben, ben ik aan het bakken (en als ik film zie ik echt alleen wat er gebeurt door het kleine schermpje, dus dan ben ik aan het filmen). Ik ben nog niet helemaal uit over de combinatie. Maar het monteren was leuk! Dat is toch eigenlijk net koken; het bij elkaar zoeken van de juiste beelden (ingrediënten) en ze in de juiste volgorde monteren tot een film (roeren in de pan)!




 En dan hier nog even het uitgeschreven recept voor een Tartelette aux Myrtilles:

Ingrediënten voor de zanddeegbodem:
250 g bloem
50 g poedersuiker
125 g gezouten boter, in blokjes gesneden
Rasp van een biologische citroen
1 groot ei
scheutje melk

Ingrediënten voor de vulling:
400 g. bosbessen (vers of bevroren)
400 ml. crème fraîche (waarvan 100 ml topping/ 300 ml vulling)
200 g poedersuiker (waarvan 70 g voor bij de bosbessen/130 g voor door de crème fraîche)
1 ei

1. Maak eerst de zanddeegbodem: zeef de bloem en de poedersuiker boven een kom. Voeg de koude boter toe in blokjes en kneed het er doorheen tot het lijkt op broodkruim.
2. Voeg de citroenrasp toe (neem echt biologische, want in de schil van een niet-biologische sinaasappels en citroenen zitten veel slechte stoffen die je gewoon niet in je taart wil hebben!). Mix het goed door het mengsel heen.
3. Voeg het ei en een klein scheutje melk toe en kneed het tot een mooi deeg. Kneed niet te lang, want dan wordt het een taai deeg zonder de brosheid van een zanddeegbodem.
4. Maak een platte schijf van het deeg van een paar centimeter dik en wikkel het in plastic folie. Leg het deeg minimaal een half uur weg in de koelkast (als je echt tijd te kort hebt kun je het deeg ook een kwartier in de vriezer leggen).
5. Als het deeg genoeg gekoeld is, rol het dan uit op een met bloem bestoven werkblad. Rol het snel en krachtig uit tot een lap van ongeveer een halve centimeter. Rol het deeg om de deegroller en bedek de (ingevette) taartvorm met de lap. Maak een opstaand randje door het deeg iets omhoog te drukken. En maak, als je nog wat deeg over hebt, een versiering voor de bovenkant van de cake.
6.Verwarm de oven voor tot 180 ° C (160º hetelucht). Prik met een vork gaatjes in de bodem van de taart en bedek de taartbodem met bakpapier. Leg er steunvulling (rijst of bakbonen) in en bak de bodem blind in 10 minuten. Verwijder dan de steunvulling en het bakpapier en bak nog eens 10 minuten tot de bodem licht begint te kleuren.
7. Terwijl de bodem in de oven staat kun je de bosbessen samen met 70 g poedersuiker in een pannetje opwarmen.
8. Klop in een kom de 400 ml crème fraîche en 130 g poedersuiker door elkaar. Schenk ongeveer 100 ml van dit mengsel in een kannetje en zet weg in de koelkast. Je kunt dit later gebruiken als extra topping voor over een puntje taart (om het nog slechter te maken!). Klop door de overige 300 ml crème fraîche het ei met een mixer tot een luchtig mengsel.
9. Haal de taartbodem uit de oven.Verdeel driekwart van de bosbessen over de bodem en giet het crème fraîche/ei mengsel er over heen. Bak de taart 30-45 minuten in de oven totdat de bovenkant wat stevig aanvoelt.
10. Haal de taart uit de oven en verdeel de achtergehouden bosbessen over de bovenkant van de taart.
11. Serveer met een extra dot crème fraîche topping.

dinsdag 18 juli 2017

Pfft...het virtuele leven

Het 'gewone' leven in balans houden is een mooie, never ending, uitdaging. Maar het virtuele leven in toom houden blijkt ook een uitdaging! Ik begon een aantal jaren geleden met dit blog, als een plek op het internet waar ik zelf de boel mocht inrichten en optuigen. Waar ik zelf koos welke beelden en verhalen ik wilde delen met (toevallige) bezoekers. Een passie waar ik mij wekelijks mee bezig hield. Sinds het begin is er veel veranderd. Al mijn baby's (mijn meiden, mijn bedrijf en het blog) groeiden en daardoor ontstonden nieuwe dingen, nieuwe uitdagingen, nieuwe wegen. Ik wilde mijn oude bewandelde paden, waaronder dit blog, laten bestaan als een terugblik, als dagboek, als herinnering. Niet deleten in ieder geval. En nu druk zijn met nieuwe dingen en andere plekken op het internet mooi proberen te maken, betekent niet dat ik nooit meer verder wil schrijven op dit stukje van het internet.

Een van mijn accounts op Insta:  www.instagram.com/foodierecords


Maar nu blijkt, dat dat wat je laat voor wat het is, niet alleen wordt bedekt met een laagje stof. In het virtuele leven betekent laten voor wat het is: verouderde plugins en met een beetje pech '3rd party' derden die eenzijdig beslissen dat de boel anders moet. In het geval van dit blog ging alles ineens aan de wandel toen Photobucket besloot mijn foto's niet langer te vertonen die ik via Photobucket deelde op dit blog. Foto's die de zijkant van het blog opfleurden en die visueel duidelijk maakten dat ik ook nog te vinden ben op plekken als Facebook en Instagram. En de afbeelding die de achtergrond van mijn blog kleur gaf. Alleen als ik geld betaal zullen de foto's zichtbaar worden gemaakt. Oneerlijk? Ik snap wel dat ze geld willen verdienen. Maar zolang ik met dit blog geen cent verdien... raken ze de verkeerde.


Mijn vrolijke zijkant... overgenomen door mededelingen van Photobucket.


donderdag 29 september 2016

Het avontuur!


Ik liet het vorige post al even vallen: ik ben bezig met iets waar ik heel blij van word: filmen & fotograferen! Keukens van restaurants, foodevents (Chefs(r)evolution), chefs, ambachten & alles wat met eten te maken heeft! Zelfs nog wat opdrachten die los van de foodscene staan, want passie laat zich nou eenmaal graag vastleggen, ook op andere werkgebieden;-) Maar bij de foodscene ligt mijn hart! Dus richtte ik dit jaar een nieuwe tak van mijn bedrijf op: Foodie Records.

En daar gaat veel tijd in zitten! Tijd die ik er met heel veel liefde aan geef, want mijn hart gaat er sneller van kloppen! En ik neem jullie graag mee! Ik ben zo blij met alle post die ik de afgelopen jaren heb kunnen plaatsen op dit blog. En wat super dat jullie de tijd namen om mijn verhalen te lezen! Wat ooit begon als een experiment is uiteindelijk uitgegroeid tot een meer-jaren-project vol verhalen. Als ik terug blader door mijn post voelt het bijna als een dagboek. Ik kan precies terughalen wat er speelde, hoe ik mij voelde, hoe klein mijn meiden waren in het begin, welke medebloggers ik heb leren kennen in de afgelopen jaren! Het blog is mij dierbaar! Het heeft mij de kans gegeven meer van mijzelf te delen. En mij laten zien dat het delen van verhalen, het delen van passie, een groot onderdeel is van mijn identiteit.

Tarte taart An wil ik nog niet helemaal loslaten. Ik wil deze plek laten bestaan. Maar door alle werkzaamheden voor Foodie Records zal ik hier wel minder vaak posten. Elke week een bericht is voor dit moment gewoon te veel. Maar zo als ik al schreef: ik hoop dat ik jullie mee kan nemen in deze nieuwe stap van het avontuur!

Als je me zoekt, kun je me vinden;-) In between the lines van de verhalen die ik hier soms nog zal plaatsen, op mijn nieuwe site Foodie Records & als 'the girl with the cameras' in keukens van restaurants & op foodfestivals! See you! Thank you!

-x- An




maandag 29 augustus 2016

Even een kleine update

Gewoon om te laten weten dat alles goed gaat;-) Ik ben bezig met iets wat ik heel graag doe! Ik ben een nieuwe video aan het maken voor mijn bedrijf Foodie Records over een onderwerp dat mij heel blij maakt: een kijkje in de keuken van restaurant Amarone (Rotterdam). Het filmen was gaaf, het monteren is super leuk werk. Binnenkort online!


maandag 8 augustus 2016

Franse roadtrip: café & croissants




Drie weken Franse roadtrip! Van de groene Morvan, naar provinciestad Angoulême, naar mijn favoriete Franse chateau: Chateau de Chanteloup! Het lekkerst dat ik afgelopen roadtrip at? Normaal gesproken zou ik na drie weken Vive la France direct met een opsomming van gegeten eclairs, Paris-Brest’s en waanzinnige Mille-feuille’s komen, maar dit jaar werd ik vooral blij van ontbijten!

Thuis eet ik eigenlijk niet veel brood, maar de week in de Morvan (bij mijn ouders in huis) stond in het teken van het uitproberen van de nieuwe bakker in het dorp: kan hij het wel of kan hij het niet?! Van zijn brood tot zijn tartelettes: alles moest worden uitgeprobeerd. En hij is geslaagd;-) En dat is best een ding in het dorp, aangezien de oude bakker door de bewoners van het dorp werd weggebonjourd omdat ze zijn brood niet lekker genoeg vonden. De bakker die hem opvolgde liet alle ovens vervangen en bleek alleen nog brood af te bakken (inclusief het verpakkingsmateriaal dat nooit mee de oven in had gemogen). Daar zat ook niemand op te wachten. Na enige maanden ‘Simenon-achtige’ gebeurtenissen in het dorp, waarin de bakker steeds vaker de hoofdrol bleek te spelen (verdwijningen, mysteries, geroddel en gewijs), verliet de vrouw van de bakker de bakker en de bakker verliet het dorp. Hij liet het dorp 'brodeloos' achter met onbruikbare afbakovens. Gelukkig kwam er een nieuwe, jonge bakker die nieuwe ovens kreeg van de burgemeester en nu dus de lekkerste taartjes en echt stokbrood bakt! Merci!

De week in de Charente werd ik het meest blij van stokbrood met gezouten boter. Beurre de Charentes wel te verstaan;-) Moest natuurlijk even worden gegeten in deze regio (net als een echte Broye du Poitu trouwens).








In de laatste week van de roadtrip door Frankrijk heb ik me vooral schuldig gemaakt aan het drinken van sloten café creme en het eten van croissants. Bakker Veronique is stiekem al 29 jaar een constante factor in mijn leven;-) Ze kwam vroeger mee met haar moeder in de oude bakkerswagen die om 8 uur ‘s ochtends de camping op reed. Samen verkochten ze vanuit de achterkant van de wagen tien stokbroden en vier croissants en dat was de winst van de zomer. Maar door de jaren heen is er heel wat veranderd: Veronique nam de bakkerij over en staat nu elke ochtend van de zomer met enorme hoeveelheden brood, croissants en chocolatines op het terras. Ik zette er speciaal de wekker voor, want om half tien is ze door haar voorraden heen. En dan ontbijten op z’n Frans natuurlijk: een croissant dippen in een tasse de café! Op een terras ergens in Frankrijk in de zon... ik kan me geen beter begin van de dag wensen!






Deze keer geen recept voor croissants, maar wel een recept dat gemaakt kan worden met boter uit de regio Poitou Charentes: Broyé du Poitou. Meer lezen over dit prachtige koekje? Ik schreef er al over tijdens mijn trip door culinair Frankrijk!


Ingrediënten (voor 8 koeken):
200 g bloem
125 g boter
150 g suiker
1 ei
1 snufje zout
eventueel een klein scheutje aroma (ik gebruikte kokos, maar rhum of oranjebloesemwater passen hier ook goed bij)

1. Smelt de boter in een steelpan op laag vuur.
2. Mix in een schone kom suiker, bloem, zout en gesmolten boter tot een mooi mengsel. Voeg het ei en eventueel het kokos/rhum aroma toe. Kneed het zachte deeg even door.
3. Beboter een taartvorm (of 8 kleine taartvormpjes) en strooi er een beetje bloem in, zodat de vorm een dun laagje bloem krijgt. Klop het overtollige bloem uit de vorm.
4. Verwarm de oven voor op 180 ° (160º hetelucht).
5. Verspreid het zachte deeg in de vorm. Maak de bovenkant glad met de achterkant van een lepel.
6. Trek met een vork wat mooie patronen in het taartdeeg.
7. Bak 20 minuten in de oven. Officieel schijnt dit koekje pas na een dag of twee op zijn lekkerst te zijn... maar groot gelijk als je er meteen je tanden in zet!