Perdu

Pain perdu. Frans voor ‘verloren brood’. Of beter, dat wat je kunt maken van brood dat je iets te lang hebt laten liggen, brood dat je bent vergeten. Niets verloren, maar... wentelteefjes! Ideaal comfortfood. Het enige dat ik nog nodig lijk te hebben deze vreemde eerste maand van het jaar. Gek dat bepaalde gerechten zoveel warmte kunnen brengen. Wentelteefjes brengen mij terug naar de keukentafel in mijn ouderlijk huis. Naar mijn moeder die in de schoolpauzes een ‘all-you-can-eat-avant-la-lettre’ hoeveelheid naar kaneel geurende broodjes in de pan bleef omdraaien. Tijdens die pauzes leek de tijd stil te staan. De wereld bestond alleen nog uit de keuken, mijn moeder, mijn zusje en onze berg wentelteefjes. Een moment van magie wanneer eten je terug kan brengen naar een vergeten stukje van je jeugd en je daarmee troost en liefde biedt. In een poging mijn wereld weer terug te brengen naar de afmeting van de keuken, familie en liefde maakte ik deze week een bescheiden stapeltje pain perdu.

Le Pain Quotidien

Gewone wentelteefjes worden gemaakt met melk, ei, suiker en kaneel, maar in het het kookboek ‘Le Pain Quotidien’ vond ik een mooi alternatief. Deze wentelteefjes zijn een tikje gezonder dan de gewone wentelteefjes. Het recept gebruikt kokosmelk en limoen. Ik maakte ze nog iets gezonder door speltbrood en rietsuiker te gebruiken. ‘Le Pain Quotidien’ staat vol met mooie recepten waarmee je zelf je eigen brood kunt bakken en waarmee je de lekkerste lunches kunt bereiden. Misschien maak ik zo, zonder dat ik het weet, een onvergetelijke pauze voor mijn dochtertjes.

Recept: Pain perdu op een bijzondere manier voor 2 personen
1 ei
2 dl kokosmelk
1 tl geraspte limoenschil
1 el rietsuiker
4 sneetjes speltbrood
1 el boter
eventueel: poedersuiker

1. Voeg het ei, de kokosmelk, de geraspte limoenschil en de rietsuiker in een ondiepe (oven)schaal. Kluts het ei en leg de sneetjes speltbrood in de schaal. Laat ze weken in het mengsel en keer ze af en toe om.
2. Smelt de boter in de pan en bak de plakken brood in de pan en bak ze twee minuten aan elke kant tot ze mooi goudbruin zijn.
3. Bestrooi de sneetjes pain perdu eventueel met wat poedersuiker en extra limoenrasp.

Triste...

Mijn leven lang vroeg ik mij af hoe mensen ten tijde van dreiging en oorlog kunnen schakelen tussen de bittere actualiteit en de dagelijkse gewone gang van zaken. Ik begreep het niet. Hoe kun je opgaan in het moment, terwijl datzelfde moment een mijlpaal is in wereldgeschiedenis? Hoe konden mensen zich druk blijven maken over ogenschijnlijk onbeduidende dingen als de laatste mode, films, vermaak en het organiseren van feestjes terwijl de wereld in brand lijkt te staan? Hoe konden gewone burgers zich losmaken van de verschrikkingen en zich afwenden van de werkelijkheid?

Maar in het licht van de gebeurtenissen van deze week, van vandaag, van dit moment waarop ik schrijf, zie ik het helderder dan ooit. Terwijl ik schrijf staat de live verslaggeving van de gebeurtenissen in Parijs aan op een tweede scherm op mijn computer en vliegen mijn gedachten een paar keer per kwartier naar de drama’s die zich in Frankrijk afspelen. Mijn gedachten dwalen af naar de slachtoffers en naar de duizenden mensen die gisteren deelnamen aan betogingen van steun en medeleven. Mijn wereld draait op dit moment om dit moment van wereldgeschiedenis.

Ik voel het moment, maar zie ineens scherp wat ik doe om de ruimte tussen de gedachten in te vullen. Ik vul de tijd tussen de momenten waarop de realiteit mij de angst om het hart doet slaan met het enige waartoe ik in staat ben: leven. Door te fietsen door harde wind, door iets te bakken in mijn keuken, door een foto van een Franse trois couleurs pompon te bewerken voor mij FaceBook profielfoto, door een kookboek open te slaan, door een hashtag te delen, door te schrijven. Door het op mijn schoot trekken van mijn jongste dochter en haar een extra stevige knuffel te geven als ze slaperig uit bed wandelt, door een extra kus op het hoofd van mijn oudste op het moment dat zij naar school vertrekt. Het leven ontvouwt zich in kleine momenten. Zij dragen de geschiedenis. De aandacht voor het alledaagse is een poging om vast te houden aan de mooie kanten van het leven, zodat je de werkelijke realiteit een paar keer per kwartier tot je door kan laten dringen, in de hoop er de juiste beslissingen door te maken.

Tarte taart An & De Tuin op Tafel

Afgelopen week kreeg ik fijne foodpost van het magazine De Tuin op Tafel. Hoofdredacteur Angelo Dorny komt geregeld voorbij op mijn Facebook tijdlijn met foto’s van verse oogst uit de moestuin en praktische tips over groente, fruit en kruiden.
In het magazine De Tuin Op Tafel staan recepten waarin je je oogst uit eigen tuin kunt verwerken en nog veel meer leuke informatie over moestuinieren. Het blad verschijnt vier keer per jaar, dus elk seizoen komt aan bod.

Afgelopen jaar had ik veel werk en weinig tijd om de moestuin te bestieren. Ik miste het gewroet in de aarde, het maken van een mooi tuinplan en het uit de grond staren van de eerste scheuten! Gelukkig kon ik een beetje mijn lol op met de twee moestuinbakken in mijn achtertuin (en hield mijn schoonvader het wel en wee van de echte moestuin in de gaten). De tuinboontjes werden niks dit jaar, maar de erwten en aardbeien groeiden goed. Verse kruiden heb ik ook graag in mijn tuin (binnen handbereik als ik aan het koken ben). En natuurlijk courgettes! Goede voornemen voor 2015 is dan ook: nog wat vaker de tuin in, desnoods met laptop!

In deze wintereditie van De Tuin op Tafel staan een aantal recepten die ik zeker wil uitproberen: spruitjestaart met feta, een dessert met pompoen en appelrotsjes. De ‘cupcakes’ voor vogels, gemaakt van frituurvet en zaden zijn echt een must-make voor alle bakfanaten die ook nog van vogels houden (ik)! Dus ging ik aan de slag met een hoeveelheid frituurvet waar je U tegen zegt, een berg vogelzaad en een heel veel cupcakevormpjes. Een tuintafel vol kerstcupcakes voor de vogels!

Ik wens iedereen hele mooie dagen! 
Geniet van het eten, maar vooral van elkaars gezelschap (want dat is het belangrijkste)!

Dirigent met taart

Afgelopen week stond het televisieprogramma 'Maestro' aan. Het is een programma waarbij bekende Nederlanders in de huid van een dirigent proberen te kruipen en waarbij zij de leiding krijgen over een heel orkest. Dit levert leuke televisie op, waarbij BN’ers zich vol enthousiasme storten op een haast onmogelijke taak. Het laat mooi zien hoe een orkest werkt en vooral wat de rol van de dirigent is. Zonder duidelijke sturing is het orkest nergens en wordt het een warrig geheel.

Eigenlijk was ik aan het werk zat er met een oog naar te kijken, terwijl ik het andere oog op mijn computer gericht probeerde te houden. Ik wachtte op het optreden van Carlo Boszhard, die in aflevering één iets opmerkelijks liet zien. Hij ontpopt zich als echte dirigent. Hij speelt de rol, maar het werkt ook echt. Over dit mysterie zou ik een heel blog kunnen schrijven, maar er viel mij iets anders op terwijl ik wachtte op zijn optreden. Oscar Hammerstein. Nu heb ik op de een of andere manier een zwak voor deze man. Hij lijkt op mijn vader, misschien is dat het. Deze advocaat laat in Maestro zijn zachte kant zien en dat is mooi en ontroerend. Zijn moeder was concertpianiste en hij heeft een enorme kennis op het gebied van klassieke muziek, wat in zijn voordeel werkt. Maar hij is een denker en benadert de muziek vanuit zijn hoofd. Logische aanpak voor een advocaat, maar zijn begeleider Micha Hamel probeerde deze week iets opmerkelijks. Hij had de gesloten houding van Oscar ook opgemerkt en wilde proberen om zijn manier van dirigeren vanuit een meer open lichaamshouding te laten ontstaan. Micha wilde proberen om Oscar plezier in het stuk te laten ervaren, hij wilde dat Oscar zijn armen meer opende en zijn hart daarmee als het ware open zou zetten. En dit is precies waar het om draait!

Een hart dat open staat
Je hart is je gevoel. Als het opent, opent het deuren. Er komt emotie binnen en het stroomt ook naar buiten. Dirigeren is zoveel meer dan de baas spelen. Het is geven en nemen. Het is voelen en niet bang zijn. Het is plezier hebben in het moment. Ook ik ben deze les aan het leren en zodra ik er op let komen dit soort knipogen uit het Universum op mijn pad. Zelfs via televisieprogramma’s!

Micha Hamel brengt Oscar Hammerstein op deze manier meer dan alleen overdracht van kennis op het gebied van dirigeren, hij brengt hem een waardevolle nieuwe manier van ervaren. Micha probeerde de lichaamshouding van Oscar op een hele vindingrijke manier open te breken. Tijdens de repetitie van het stuk had hij een aantal taarten voor Oscar neergezet. Op zo’n twee meter afstand. Hij wilde dat Oscar zijn best deed om de taarten te ruiken (via diepe ademhaling maak je vanzelf contact met je innerlijk) en te zien dat het draait om feest vieren, om blijheid.

Oscar deed dit perfect tijdens de repetitie. Hij had lol en dit was te zien aan zijn hele houding. Mooi om te zien. Jammer genoeg schoot hij op het echte podium terug in zijn oude rol. Oscar was terug in zijn hoofd, zijn open houding verdween en het orkest was totaal de weg kwijt. Het lijkt mij ook echt ingewikkeld met zo'n zaal achter je en midden in de spotlights. Hij kreeg de minste punten en moest het programma bijna verlaten, maar kreeg gelukkig een tweede kans. Eigenlijk krijg je zelf ook elk moment een nieuwe kans en kun je proberen om te leven met een hart dat open staat, zodat je het leven kunt voelen en veel kunt geven.

De Maestro aflevering waar ik over schrijf, vind je hier (Oscar Hammerstein begint op 26:35):
http://www.npo.nl/maestro/06-11-2014/AT_2022986

Of bekijk dit filmpje :

Wat ik at tijdens het kijken naar Maestro:
Recept: Kruidige koekjes die verdacht veel lijken op grote kruidnoten;-) Ook leuk om te bakken voor de intocht aanstaande zaterdag. Geïnspireerd op de Franse Mendiant chocolaatjes!

Ingrediënten:
250 g speltmeel
een half zakje bakpoeder
125 g roomboter
125 g bruine basterdsuiker
10 g kaneel
snufje kardemom
snufje zout
snufje gemberpoeder
snufje kruidnagel
2 el (volle) melk

Voor de decoratie:
een eetlepel gekonfijte sinaasappel
een paar stukken donkere chocolade, in kleine stukjes
wat pecannoten, in stukjes

Bereiding:
1. Voeg alle ingrediënten samen in een kom en mix alles goed door elkeer. Voeg eventueel nog wat melk toe als het geheel te stug/droog blijft of wat bloem als het te klef is geworden.
2. Draai grote kruidnoten van het deeg en druk ze plat tussen je handen. Leg ze op een met bakpapier beklede bakplaat. Decoreer de kruidige koekjes eventueel met gekonfijte sinaasappel, stujes chocolade en pecannoten (druk deze ingrediënten iets aan in het koekje zodat ze goed blijven zitten tijdens het bakken).
3. Verwarm de oven voor op 160º C graden (145º hetelucht).
4. Bak de koekjes in 15 tot 20 minuten in de oven.

Bakken is delen

Eten is emotie en afgelopen jaren heb ik stukjes geluk en verdriet gekoppeld aan eclairs, cheesecakes en speculaas. Niet als een emotie-eter (eten omdat je je blij of ellendig voelt), maar als een gekoppelde herinnering. Als ik de sinaasappelcakejes met steranijs zie, herinner ik mij de fijne dag met mijn beste vriendin Michelle. Door de Galettes de Bretagne zie ik mijn moeder die in mijn keuken de galletes dicht stond te vouwen. De tarte au citron op de paastafel-fotoshootfoto's brengt me terug naar de lol die ik heb met mijn creatieve zusje & nichten (voor AH of Jumbomagazine... wij zijn in te huren als ‘the fantastic 4’. Twee x twee zussen voor al uw paasstollen, paascreaties, thematafels, lentelunches, decoratie en foto’s- wij zijn bijna van alle markten thuis- neem gerust contact met ons op;-)).


Spirituele reis
Bij het zien van de mini-Florentins ga ik juist terug naar een bewogen vakantie in Frankrijk waarbij ik, door gebruik van verkeerde medicijnen, in het ziekenhuis belandde. Het had niet veel gescheeld of ik had het niet kunnen na vertellen. Het is een van de meest duidelijke momenten in mijn leven geweest waarop ik mij bewust werd van de kwetsbaarheid van het leven. Het is zoveel waard en het kan zo snel voorbij zijn. Het heeft je zoveel te bieden. Ontdek wat je wilt ontdekken en leer van de lessen die het leven je geeft. Voor mij is die ervaring het begin geweest van een spirituele reis die mij meer bracht dan ik ooit had durven dromen. Klinkt weeïg en wazig en valt misschien uit de toon op dit luchtige blog over patisserie, maar het delen is onderdeel geworden van wie ik ben. Delen van eten, het delen van sfeer en het delen van de verwondering over alle bijzondere dingen die op ons pad komen. De kleinste dingen zijn bijzonder en maken het leven mooi, als je ze echt ziet.
Liefde telt en daarom hou ik van de momenten waarop ik, met heel mijn hart kan bijdragen aan het beleven van de momenten die we samen ervaren. Liefde en aandacht die je stopt in het eten dat je maakt, liefde in je echte aanwezigheid op de momenten dat je samen bent.

Deel met liefde
In een pak koekjes uit de supermarkt vind je veel ingrediënten, maar geen liefde. Maak daarom zelf je eigen baksels en deel ze met de mensen waar jij om geeft. Dit hele blog staat vol met taarten en gebakjes die jij ook kunt maken. Wil je je geliefde niet meteen een taart voor 12 personen voorzetten, maak dan de helft van het recept. Of maak twee eenpersoons appeltaartjes. Groot genoeg om iemand blij mee te maken en van te genieten! Zonder schuldgevoel natuurlijk;-) Sta stil bij dit moment en vier de stukjes van je leven. Celebrate life... let’s eat applepie!

Recept: Kleine appeltaartjes (twee stuks, zonder ei!)
Ingrediënten:
1 grote appel
1 eetlepel rozijnen
een paar dadels, ontpit
1 tl kaneel
1 tl kardemom
1 eetlepel suiker
Eventueel een eetlepel Amaretto

Voor het deeg:
66 g zelfrijzend bakmeel
33 g witte basterdsuiker
heel klein snufje zout
1 tl citroenrasp
40 gr roomboter
2 el (volle) melk

Bereiding:
1.Voeg het zelfrijzend bakmeel, de suiker, het zout en de citroenschil in een kom. Voeg de koude boter toe en meng het geheel vlug door elkaar totdat een kruimelig deeg ontstaat. Kneed het geheel tot een samenhangende bal en druk het deeg plat. Verpak in vershoudfolie en leg het deeg 1 uur in de koelkast om goed koud te worden (of 20 minuten in de vriezer als je haast hebt).
2. Schil de appel en verwijder het klokhuis met behulp van een appelboor. Snijd de appel horizontaal door midden, zodat je twee gelijke delen krijgt met ieder een uitsparing in het midden (waar het klokhuis eerst zat). Leg de appelstukken in een schaaltje en strooi er de kaneel, 1 eetlepel suiker en de kardemom overheen.
3. Verwarm de oven voor op 160º C graden (150º hetelucht).
4. Verdeel het deeg in twee gelijke delen. Verdeel vervolgens deze stukken in een deel voor de bodem (2/3e) en een deel voor de bovenkant (1/3 deel). Rol het deeg voor de bodem uit tussen twee vellen bakpapier (dan plakt het nergens aan vast) met de deegroller tot een plak van ongeveer een halve cm dik. Vet twee ronde ovenschaaltjes in met boter. Leg een rondje bakpapier op de bodem van de schaaltjes (dan krijg je de taartjes makkelijker uit de vorm na het bakken).
5. Leg een cirkel van deeg op de bodem van de vorm. Leg daarbovenop een appelhelft en vul de uitsparing van het klokhuis op met rozijnen en dadels.
6. Rol van het overgebleven deeg strengels en versier er de bovenkant van de taartjes mee.
7. Bak de kleine appeltaartjes in 25 tot 30 minuten in de oven. Besprenkel de taartjes als ze uit de oven komen eventueel met een eetlepel Amaretto (hierna alleen nog maar delen met volwassenen!).