Every summer has its own story...

Stilte

De zomer is voor reflectie. Even pas op de plaats om een blik te richten op dat waar je het hele jaar mee bezig bent. Dit jaar begon de zomer vroeg, trokken we er voor het eerst in jaren weer eens op uit met een tent en belandden we op plaatsen waar het bijna te heet was om te denken. Terwijl ik juist van te voren had voorgenomen eens goed na te denken over het voorbijrazende leven, de invulling die ik er aan wil geven en alles wat daar organisatorisch bij komt kijken. Onhaalbaar plan bij +35 graden (in Noord-Frankrijk!). Niemand binnen ons gezin functioneert nog boven de 25 graden, dus had ik mijn handen en hoofd al vol aan het aandragen van flesjes water en af en toe een zoute knabbel om niemand flauw te laten vallen! Deze verplichte stilte in mijn hoofd bracht eigenlijk precies wat ik nodig had. Mooi hoe de zaken soms gewoon voor je worden geregeld;-)

Interactie

Na een tussentijds tripje terug naar Nederland om ons nieuwe nichtje te bewonderen, keerden we voor een tweede keer naar la douce France. Voor het eerst in 12 jaar ging ik terug naar de plek waar ik alle zomers van mijn jeugd heb doorgebracht: Chateau de Chanteloup. We vierden dat het landhuis 200 jaar oud is, dronken wijn met familie & vrienden, ik sprak mensen die ik jaren niet had gesproken en het leek of de tijd stil had gestaan. Of toch niet helemaal... het was mooi om te zien hoe iedereen ouder was geworden. Ouder, soms wijzer, altijd met meer bagage dan jaren geleden (en dan heb ik het niet over koffers). Misschien lette ik er meer op dit jaar. Het mooie aan deze plek is het gegeven dat het niet veel uitmaakt wat je in het dagelijks leven doet, of wat je probeert te doen. Er gewoon zijn is al genoeg. Fijn inzicht. Het draaide er om energie. Soms kun je het delen, soms niet. Soms deel je het zonder dat je het door hebt, soms krijg je meer dan je verwacht had. In het bijzondere zomerlicht dacht ik te zien dat het leven draait om liefde, daarnaast verdriet, soms angst, maar altijd weer hoop. En in de interactie tussen mensen kan soms de mooiste energie ontstaan. ‘Every summer has its own story’ las ik ergens aan het begin van deze zomer (om precies te zijn: op het t-shirt van een vriendin die een heel bewogen zomer heeft gehad). Voor mij draaide het om het krijgen van nieuwe inzichten... eerst door de stilte, daarna door de drukte temidden van mensen die ik had gemist en mijn familieleden die ik graag om mij heen heb!

Thuis kwam ik tot het inzicht dat ik helemaal niet zoveel hoef om te gooien als ik eerst dacht. De tijd raast toch wel door. Stilte en interactie. Alles op zijn tijd. Zakelijk gezien wil zeker wat nieuwe dingen uitproberen maar daarnaast wil ik vooral de (gewone) momenten vieren, want die maken het geheel!

Om deze week nog een mooi momentje in te lassen, maakte ik een superchique ijstaartje met behulp van een makkelijk AllerHande recept. Ik hou wel van ‘fake it till you make it’, en aangezien de Tiramisu net niet helemaal lukte doordat hij niet genoeg op wilde stijven (misschien omdat ik de likeur vervangen had door sinaasappelsiroop met een beetje water zodat mijn kinderen ook mee konden eten?), was er iets van ingrijpen nodig om nog iets feestelijks op tafel neer te kunnen zetten. Met een ijswafeltje als bodem, een opmaak-ring en de vriezer tover je deze zomerse Tiramisu om tot een mooi semifreddo ijstaartje! 

Recept: Zomers semifreddo ijstaartje met zomerfruit (Chique met behulp van de AllerHande)

Ingrediënten:

24 lange vingers

150 ml sinaasappelsiroop met water

250 ml slagroom

2 el suiker

250 g mascarpone (zachte roomkaas)

125 g frambozen (diepvries)

zomerfruit voor decoratie

vier ronde ijswafeltjes (te koop in de supermarkt)

Ook nodig: vier opmaak-ringen

huishoudfolie

1. Week de lange vingers in een ondiepe schaal en besprenkel met de aangemaakte siroop. 

2. Klop de slagroom en suiker stijf met een mixer.

3. Klop de mascarpone tot een romige zachte massa en spatel de slagroom erdoor. 

4. Voeg de bevroren frambozen door het mascarpone/slagroommengsel. 

5. Leg de ijswafel op een platte ondergrond. Plaats de opmaakring op de wafel en ‘stans’ de ring door de wafel, zodat de bodem van de ring gevormd wordt door de wafel. Vul de ring met de tiramisu met behulp van twee lepels. Druk de bovenkant iets aan. Het is niet erg als de lange vinges verdeeld worden over het torentje en niet allemaal aan de onderkant zitten. Dek af met huishoudfolie.

6. Plaats de ringen in de vriezer. Na een paar uur heb je een prachtig ijstorentje.

7. Decoreer met vers zomerfruit.

Maak je liever tiramisu, kijk dan hier op de site van Albert Heijn voor het originele recept uit de AllerHande: http://www.ah.nl/allerhande/recept/R-R1186040/tiramisu-met-nectarine-frambozen-hazelnoot

Zomerse appel-bramen cakejes

Het is zomer! Tijd voor taartjes met fruit! Het beslag voor deze cakejes is eigenlijk al behoorlijk onweerstaanbaar. Ik trotseer altijd alle alarmbellen in mijn hoofd (‘rauw ei’, ‘gevaarlijk’, ‘vast niet goed voor je’) en kan het niet laten om stiekem van het beslag te snoepen. Heel soms vind ik het beslag nog lekkerder dan het eindresultaat. Ik ben dan ook gek op ijs met cookie dough of ijs met de smaak van citroentaart. Misschien is de komende tropisch warme week wel een goed excuus om de ijsmachine uit de kast te halen. Dan probeer ik of er ijs te maken is met dit beslag. Voor de veiligheid zal ik dan gepasteuriseerd eiwit en eigeel gebruiken, anders zijn we hier meteen gevloerd tot begin september-).

Recept voor een appel-bramen cakejes

Ingrediënten:

vier zoete appels

200 g zelfrijzend bakmeel

180 g suiker

3 eieren

200 ml volle melk

100 g boter

1 citroen

kaneelpoeder (voor door het beslag)

(gele) frambozen en zoete bramen

poedersuiker en een flinke snuf kaneelpoeder om de cakejes mee te bestrooien

1. Verwarm de oven voor op 180º (165º hetelucht).

2. Rasp de citroen en bewaar de citroenrasp in een apart schaaltje. Pers de citroen uit.

3. Schil de appels en snijd ze in dunne partjes. Leg de partjes in het citroensap, zodat ze

niet verkleuren en knapperig blijven.

4. Klop de eieren los met de suiker en blijf mixen tot het geheel luchtig en romig wordt.

5. Smelt de boter op laag vuur (niet laten koken!) en giet de warme boter bij het

eimengsel. Mix de citroenrasp, het zelfrijzend bakmeel en een theelepel kaneelpoeder

door het eimengsel en voeg dan langzaam de melk toe aan het beslag (dit is het

moment om even stiekem te proeven;-)).

6. Voeg de appels en citroensap toe aan het beslag en giet het geheel in een beboterde en

met bloem bestoven bakvorm. Je kunt een springvorm van ø24 cm gebruiken, of het

beslag verdelen over kleinere bakvormpjes. Bak de grote cake in ongeveer 60 minuten

in het midden van de oven gaar en bak kleinere cakejes tot ze mooi goudbruin zijn (ik

bakte mijn exemplaren in een half uurtje gaar).

7. Laat de cakejes afkoelen. Decoreer ze met de bramen & frambozen en bestrooi met

poedersuiker en wat kaneel.

Lodewijk Napoleon, Hortense & een verhalenwedstrijd

Mijn eigen Hortense;-)

Yesss! Ik heb de derde prijs gewonnen met mijn verhaal! Een paar weken geleden las ik een oproep van het Utrechts Landschap om vooral mee te schrijven in een verhalenwedstrijd waarbij je je moest laten inspireren door de Kromme Rijn. Die stroomt ongeveer door mijn achtertuin. Een mooi moment om me er eens te verdiepen. Ik had altijd al willen uitzoeken wat Napoleon hier nou eigenlijk deed. Ik had er vaag iets over gehoord en bleef me maar verbazen over het gegeven dat die man op alle plekken tegelijk leek te zijn geweest. Parijs, Corsica, Moskou, Waterloo... en dan ook nog hier op landgoed Amelisweerd? Nee, toch niet. Dat bleek zijn broer Lodewijk Napoleon te zijn geweest. Een beetje een deceptie totdat ik meer te weten kwam over deze man. Hij bleek een goede vent met een gebroken hart en een bemoeizuchtige broer. Genoeg inspiratie voor een verhaal (dat slechts in 800 woorden mocht worden geschreven)! Ik liet Lodewijk een brief schrijven. Ik hoop het verhaal terug te zien in een publicatie van het Utrechts Landschap, maar wil 'm ook graag delen met jullie! Deze week dus geen taart, maar een stukje (Franse) liefde;-)

De acht van Lodewijk Napoleon 

Van 1808 tot 1810 behoorde het landgoed Amelisweerd toe aan Lodewijk Napoleon Bonaparte, de jongere broer van keizer Napoleon I. De op Corsica geboren telg uit de Bonaparte dynastie werd door zijn grote broer uitgehuwelijkt aan diens stiefdochter Hortense de Beauharnais en benoemd tot koning van Holland. Lodewijk Napoleon sloot het land in zijn hart en probeerde veel te betekenen voor het Nederlandse volk. Hij hielp de armen maar verbleef zelf graag in mooie landhuizen en paleizen. Zijn plannen voor het landgoed Amelisweerd waren groots, maar hij verbleef er slechts acht dagen. Waarom? Zijn oudste zoon was overleden en zijn vrouw woonde in Frankrijk. Misschien overdacht hij op het landgoed zijn leven en schreef hij een brief aan zijn vrouw, in een poging hun ongelukkige huwelijk te redden? Tevergeefs, want zijn vrouw zou nooit meer naar Nederland komen. Speelde zijn verdriet hem parten?

Voorjaar 1808, Amelisweerd, Utrecht, Holland

Aan mijn vrouw Hortense,

In een laatste poging nader tot elkaar te komen, schrijf ik je deze brief. Ik kan niet leven met de gedachte een heel koninkrijk te kunnen redden, maar mijn eigen huwelijk te laten eindigen in een farçe. De huwelijkse staat heeft ons niet gebracht wat wij ervan verwachtten. Hoewel ik nooit iets heb begrepen van jouw aversie tegen dit mooie kleine land, respecteerde ik jouw wens om Frankrijk te verkiezen boven mijn koninkrijk. Ik heb je laten terugkeren naar Parijs, waar jij jouw leven leidt. Maar de afstand die gelegen is tussen onze verblijven, toont pijnlijk aan hoeveel wij van elkaar verwijderd zijn. Een huwelijk als het onze, gearrangeerd door mijn broer Napoleon, vergt inzet en aandacht om draaglijk te worden. Had ik meer kunnen doen om jou gelukkig te maken? 

Ik schrijf je vanaf mijn nieuwe buitenplaats Amelisweerd, bij Utrecht. De avond is gevallen. Langs de waterkant van de Kromme Rijn kwaken kikkers. Een merel heeft zojuist haar laatste lied gezongen. De belofte van zomer hangt al in de lucht, maar de avonden zijn nog fris. Ik zit in de deuropening van het kleine landhuis en word overvallen door een gevoel van dankbaarheid. Dankbaar voor de jaren die ik, in de schaduw van mijn broer, als koning van dit land heb mogen dienen. Dankbaar voor de kansen die ik kreeg het volk te overtuigen van mijn oprechte bedoelingen. 

Op last van mijn broer werd ik koning van Holland, maar de Hollanders hadden het graag anders gezien. Zij verachten bemoeizucht van de Franse Keizer. De Hollanders beslissen liever zelf. Ik moest hun harten veroveren door daadkracht en ijver. Ik moest hen overtuigen van mijn interesse in het land. Ik bezocht zieken en armen, hielp bij de Leidse buskruitramp en heb alle uithoeken van het land bezocht. Mijn interesse was niet vanzelfsprekend. In eerste instantie wilde ik geen koning worden van dit land. Het vooruitzicht te moeten werken als ondergeschikte van mijn broer leek mij een onwenselijke positie. Maar door zijn onverbiddelijkheid heb ik mij moeten schikken in mijn lot. Een lot dat ik naar mijn hand heb willen zetten door mijn rol als connétable van het Franse keizerrijk niet als mijn voornaamste taak te zien, maar altijd het belang van het volk van Holland voor ogen te houden bij mijn handelen. Dit heeft veel wrijving veroorzaakt tussen mij en mijn broer. Hortense, als je hier langer was gebleven had je kunnen begrijpen waarom ik Holland in mijn hart sloot en had je kunnen ervaren hoe bijzonder mooi dit land is. Het vlakke landschap met zijn meanderende rivieren, oeverwallen, de vruchtbare akkers en de vele slootjes. Het land bestaat haast enkel uit water, maar de slimme Hollanders weten er raad mee. 

Van deze buitenplaats wil ik mijn nieuwe koninklijke residentie maken. Er is genoeg ruimte voor mijn manschappen op Nieuw-Amelisweerd en zelf ben ik gecharmeerd van het landhuis op Oud-Amelisweerd. In dit landhuis zal ik ook kamers inrichten voor jou en jouw gevolg. Ik hoop je hier te mogen verwelkomen, zodat wij weer in elkaars nabijheid kunnen leven. Het kind dat je draagt kan in Holland geboren worden en ook voor onze andere zoon Napoleon Lodewijk is genoeg ruimte. Hij kan zich vermaken in de bossen rond het landhuis en varen over het water dat langs het landhuis stroomt. 

Ik ben je dankbaar voor de zoons die je me schonk en voor het kind dat spoedig komt. Laten we de verbondenheid die wij voelden toen onze oudste zoon Napoleon Karel vorig jaar overleed, vasthouden en verdiepen. Kom bij mij wonen. Men noemt mij hier in Holland ‘Vader der Ongelukkigen’. Hortense, laat mij dit ongelukkige huwelijk redden. Geef mij de kans jou hier op Amelisweerd te laten zien dat Holland ons de ruimte biedt ons huwelijk krachtiger en liefdevoller te maken. Laten wij samen onderdeel uitmaken van dit prachtige land.

Sincèrement, Lodewijk 

Ondertussen op de akker...

Terwijl ik een bezig was met het schrijven van ‘een Frans feest- deel 2’, werd mijn aandacht getrokken door een zoemend geluid. Het geluid van een traktor. En dat kan maar een ding betekenen hier in het midden van deze Vinex: we hebben nog een zomer voor de boeg met een onbebouwd veld voor de deur! Onbebouwd zonder woningen, maar met tarwe of maïs als een wuivende massa natuur. Tegenhanger van de rode baksteen die het veld omringt. Een jonge jongen bestierde de traktor en ploegde de inmiddels verwilderde toendra om tot akker. Aan de rand van het veld stapte de oude boer van zijn fiets, liep dwars door de berm het omgeploegde land op, hurkte om wat aarde tussen zijn vingers te nemen en er aan te voelen. Hij keek tevreden. Dat lijkt magie voor een stadsmens. 

Voorgaande jaren hoopte ik tegen beter weten in op een vruchtbare grond voor aardbeien, boontjes of desnoods hennep (heel gezond;-)). Er kwam altijd maïs of tarwe. Nu ben ik blij met wat er maar komt (alhoewel ik geen voorstander ben van ui of spruitjes - kanttekening voor de boer). Ik was dit jaar bang dat het afgelopen zou zijn. Het was immers al eind mei! Zou er dan toch echt gebouwd gaan worden op dit laatste open stuk? Het gezoem van de traktor bracht duidelijkheid; we hebben nog een mooie zomer voor de boeg! Het geluid van de wind door het maïsveld of de ondergaande zon op het goudgele koren. Deze akker is een mooi cadeau waar ik weer van mag genieten! De zomer is in aantocht! 

Mijn nieuwe liefde: tekenen met inkt!

Recept: Chocoladecake met rabarber en amandel topping

Ingrediënten voor de cake:

150 g zachte roomboter

200 g rietsuiker

2 eieren

200 ml yoghurt

300 g speltbloem

1 pakje bakpoeder

een halve theelepel zuiveringszout

30 g cacaopoeder

Voor de topping:

3 stengels mooie rode rabarber

50 g rietsuiker

30 g gemalen amandel met vlies of pecannoten

30 g geschaafde blanke amandel

4 eetlepels speltbloem

1 flinke snuf kaneel

50 g gesmolten roomboter

1. Maak eerst de topping, zodat je straks alles snel de oven in kan schuiven! Was de rabarber en snij de stengels in kleine blokjes. Zet de rabarberblokjes even opzij.

2. Meng de 50 g rietsuiker met de amandel, 4 eetlepels speltbloem, een snuf kaneel en 50 gram gesmolten roomboter. Zet dit mengsel ook even aan de kant.

3. Verwarm de oven voor op 180º (160º hetelucht).

4. Maak het cakebeslag. Klop de boter en de suiker in een mengkom tot een romig geheel.

5. Klop de eieren er doorheen.

6. Voeg de yoghurt toe en mix alles goed oor elkaar.

7. Zeef daarna de speltbloem, het zuiveringszout, de cacao en het bakpoeder boven de kom en vouw het door het mengsel.

8. Schep het beslag in een beboterde bakvorm.

9. Verdeel de stukjes rabarber over de cake druk ze een klein beetje aan. Strooi de topping over de bovenkant van de cake.

10. Bak de cake in ongeveer 50 minuten goudbruin en gaar.

Frans kinderfeestje met Franse tricolore-taartjes

Dus je hebt een mini-francofiel in huis rondlopen die een Frans feestje wil om haar verjaardag te vieren... Tsja, daar zeg je natuurlijk geen nee tegen. “En ook nog een Frans kinderfeestje mam.” Ehmmm? Waar begin je dan? Hoe vieren Franse kinderen hun verjaardag? Gooien we alle Franse spelletjes die we kennen op een hoop. Jeu de Boules? Wedstrijdje Kapla-toren bouwen? Of wordt het Franse taartjes bakken? Of gewoon alles? Pourqoui pas?!

De taartjes waren geheel in Franse kleuren en ze konden er zelf mee aan de slag, wat de mooiste creaties opleverde (die natuurlijk allemaal vastgelegd moesten worden want dochterlief had laten doorschemeren dat ‘je-zelfgemaakte-taartje-dan-misschien-wel-op-mama’s-blog-komt’). Twaalf foto’s verder kon iedereen zijn tanden zetten in deze tricolore-Franse taartjes met aardbei, bosbes en slagroom.

Zet alle ingrediënten op tafel en roep nog iets in de trant van ‘moge de mooiste taartjes winnen, Vive la France, Vive la fête’ en ze zijn wel een tijdje zoet;-)

Recept: Franse tricolore-zandtaartjes

Voor de bodem van de taartjes kun je heerlijke zandgebakbodempjes kopen bij de bakker, maar als je nog tijd over hebt in de aanloopfase richting het kinderfeest kun je de taartbodempjes ook zelf maken.

Ingrediënten voor de bodempjes:
350 g bloem
snufje zout
150 g ongezoute boter
100 g poedersuiker
2 eieren, losgeklopt

1. Zeef voor het deeg de bloem en het zout in een kom.
2. Doe de (zachte) boter erin en kneed de boter tussen je vingertoppen en duim wat zacht tot er kruimels ontstaan.
3. Voeg de suiker toe en meng het geheel door elkaar.
4. Voeg de eieren toe aan de kom en mix alles tot een massa. Voeg de suiker toe en meng het deeg tot een elastisch geheel. Maak er een platte schijf van, wikkel hem in plastic folie en leg te deeg een uur in de koelkast.
5. Verwarm de oven voor op 190º C (170º C hetelucht).
6. Rol het deeg uit. Beboter de kleine taartvormpje. Steek cirkels van 12 cm doorsnede uit het deeg en bekleed daarmee de ingevette taartvormpjes van 8-10 cm (de cirkel moet altijd iets groter zijn dan de vorm, zodat je het deeg goed in de rand kunt duwen. Dek af met bakpapier en vul de vormpjes met steunvulling (bakbonen of rijst).
7. Bak het deeg 10 minuten blind (met bakpapier en een steunvulling), verwijder dan de vulling en het papier en bak het deeg in 5-10 minuten gaar tot ze mooi goudbruin zijn. Haal de bodempjes uit de oven en laat afkoelen.

Ingrediënten voor het versieren:
Een bekertje slagroom en wat suiker om mee stijf te kloppen (of bussen kant & klaar in geval van tijdnood)
Een hele berg bosbessen en aardbeien, gewassen en ontdaan van kroontjes