woensdag 24 maart 2021

Oma's jam







Opgeslagen in de kamertjes van mijn brein ontstaat een leven aan herinneringen. Ik hou ervan om erdoorheen te wandelen. Ik hou van onthouden. Maar ik hou nog meer van de verrassing van een teruggevonden herinnering. Iets wat je vergeten was, wat terugkomt bij je doordat de deur naar die kamer in je brein ineens wordt geopend door een geluid, een gevoel of een smaak. Eten is bij mij verbonden aan herinneringen. In 'When live gives you lemons...' schreef ik er al eens over. Ik verbind smaak aan een moment en hoop daardoor altijd de weg terug te kunnen vinden naar dat moment. 

Mijn oma is afgelopen week overleden. Ze dwaalde al een paar jaar door de tijd heen. Ze leed aan dementie. Met haar 97 (bijna 98!) jaren aan herinneringen. Ik kan me niet eens voorstellen hoeveel herinneringen dat zijn. Ze haalde ze door elkaar. De tijd ertussen bestond niet meer. Ze sprak over haar vader alsof hij elk moment binnen kon komen wandelen. En ze herhaalde vaak wat ze al gezegd had. Maar dat was niet erg. Als je meer dan 40 jaar een oma mag hebben, dan is de band sterk genoeg om voorbij de herkenning te komen. Dan maakt je naam niet veel meer uit, maar de liefde blijft. Dat geeft genoeg band om elkaar gerust te kunnen stellen. Ik vond het fijn om, als ik haar zag, zo dicht als mogelijk bij haar te zitten, zodat ik haar energie kon voelen en zij die van mij. Dat opende meer dan eens de paden naar haar geheugen en zorgde soms nog voor herkenning. Dan was ze weer even oma. 

Ze was altijd een oma zoals je hoopt dat een oma is. We gingen er vaak logeren. Het liefst met zoveel mogelijk nichtjes en neefjes tegelijk! Dat moet eigenlijk best een klus geweest zijn: 7 kleinkinderen in huis! Met z'n allen zonnen op het balkon, grote pannen vol macaroni met ham en kaas, kijken naar 'Zeg eens A' en 'Ha, die pa!', toegestopte rolletjes snoep in de keuken en de enorme bedbank die met man en macht werd omgetoverd tot groot bed. Vrijdag was visdag, want oma was geboren op Scheveningen. Op zondagen ging mijn oma vaak naar haar moeder. Als we geluk hadden mochten we mee. Niet die hele bende van 7, maar alleen als we er 'los' logeerden. 'Oude oma' zat ook in een tehuis, want zij was al vroeg gaan dementeren. Dat begon al toen ze in de 60 was. Bij het naar binnen gaan van het tehuis riep oma altijd "Let op dat die ene niet ontsnapt!" en opa vertelde de man die permanent in de gang naast een verwarmingsbuis stond te wachten dat de bus bijna zou komen. Bizarre herinneringen! Mijn overgrootoma sprak al niet meer toen ik in die jaren meeging. Ik herinner me dat mijn oma en opa altijd liefdevol tegen haar spraken. Soms namen we haar mee naar buiten in de rolstoel. Op avontuur door de duinen achter het huis. Mijn overgrootoma is 96 jaar oud geworden. De familiegenenpoel laat vrouwen in onze familie dus behoorlijk oud worden, maar soms dus ook vergeetachtig. 

Als ik aan mijn oma denk, denk ik direct aan de witte bolletjes met jam die ze altijd maakte als we kwamen logeren. Zwarte bessenjam in mijn herinnering (bramenjam in de herinnering van mijn zusje). Zoet als herinnering aan de liefste oma. Ik hoop dat ik mijn leven lang aan haar kan blijven denken zodra ik de smaak van bessenjam proef.










 

woensdag 17 maart 2021

Deeg, room & Wodka




Ik weet niet eens meer precies wanneer ik voor het eerst een recept las van Olia Hercules, maar haar kookboeken vol Oekraïense recepten deden mij meteen de keuken in snellen! Haar recepten en verhalen over het land van haar jeugd, haar moeder, haar oma's; ze nemen je als het ware mee op reis. En dat is precies wat op dit moment zo welkom is. Kunnen wegdromen in een ander verhaal. De Oekraïense keuken is een keuken naar mijn hart! Deeg, room & Wodka... wat wil een mens nog meer?




Aan het begin van de zomer lag haar 'Mamoesjka' op mijn deurmat. Dat kookboek ging mee in de koffer naar Frankrijk. En in de winter kreeg ik haar 'Summer kitchens'; een kookboek waarin ze op zoek gaat naar de Oekraïense traditie van speciale zomerkeukens (kleine huisjes, meestal losstaand van het gewone huis) waar de hele zomer gerechten worden bereid, groenten en fruit worden geweckt en gedroogd. 

In haar Mamoesjka kookboek staat een recept voor Piroshki: Oekraïense gevulde broodjes. Piroshki! Daar had ik al over gefantaseerd sinds de eerste keer dat ik die term hoorde, zo'n 20 jaar geleden. Ik volgde toen een taalcursus Iwriet (Hebreeuws), zodat ik in Israël (waar ik dat jaar heen wilde gaan) mij in ieder geval een beetje zou kunnen redden. In mijn stuk over Krantz cake schreef ik daar al eens eerder over. Ergens helemaal de taal niet kunnen spreken lijkt mij heel ingewikkeld en ik hou van talen, dus daar duik ik graag in! In een van de eerste lessen werd er gesproken over 'Piroshki we Wodka'. De Russische emigranten die naar Israël waren geëmigreerd, hadden veel van hun tradities meegenomen naar hun nieuwe land. Zo ook de gevulde broodjes (een soort pasteitjes) die ze aten bij een glas Wodka. Ik kon alleen nog maar aan die broodjes denken en sloeg de rest van de les niks meer op! Ook toen was ik al een foodie avant la lettre:) 

Die broodjes kon ik nu eindelijk eens uitproberen! Ze worden gemaakt met een mooi gistdeeg en kunnen eigenlijk gevuld worden met van alles. Ik vulde ze met de traditionele vulling zoals Olia Hercules ze het liefst eet. Eén variant met een vulling van ei, lente-ui en dille. En een andere variant met een vulling van aardappelpuree en gebakken sjalotjes. De gevulde deegpakketjes bak je in zeer hete zonnebloemolie. Ze zetten uit in de pan, dus na het bakken had ik een mooie stapel Piroshki! 








Wij aten de Piroshki tijdens een borrel. Dit jaar borrelen we bijna elke vrijdag. Gewoon met z'n vieren op dit moment, omdat er niet veel anders kan. Qualitytime, het liefst zonder telefoons en met heel veel lekker eten! Een van de lievelingsmomenten van de week! Maar als we weer eens kunnen borrelen met een groep familie en vrienden zijn deze broodjes ook ideaal om op tafel te toveren! 

Onze Oekraïens/Russische borrel bestond verder uit: gevulde eieren, blini's met zalm & radijs, een zelfgemaakt knoflookbrood (ook naar een recept van Olia Hercules) en natuurlijk... Wodka! Voor de recepten verwijs ik deze keer naar de mooie boeken van Olia Hercules! Mijn eigen super makkelijke Roze Wodka-cocktail deel ik hieronder met jullie! Vnash zdrov'yne! Proost!















Recept: Zoete roze Wodka-cocktail (alleen voor de volwassenen natuurlijk!)
Ingrediënten:
Wodka (flink gekoeld, dan wordt de drank fijn stroperig)
Bietensap (bijvoorbeeld bietensap van het merk 'Puur')
Cassis siroop (gewoon zoete aanmaak siroop)
Mooie glazen
Eventueel: ijsblokjes

1. Vul de glazen voor 1/3e met bietensap.
2. Schenk er een klein scheutje cassis siroop in.
3. Daarbovenop ongeveer 2/3e wodka.
4. Eventueel kun je ijsblokjes toevoegen.

Dit recept gaat zoals je hierboven ziet vooral op gevoel: wil je 'm zoeter en minder sterk: voeg dan meer bietensap en siroop toe! 




dinsdag 19 september 2017

Cake video!

"For me, the cinema is not a slice of life, but a piece of cake. " 

- Alfred Hitchcock


Ok, dit is een poging. Een poging om vast te leggen hoe ik een taartje bak in mijn eigen keuken. Geen studio, geen cameraplan, geen belichting, niets van dit alles. Gewoon de werkelijkheid;) Niet helemaal natuurlijk. Want bakken is een ding, maar bakken en filmen is echt een ding;) Ik had me er een beetje op verkeken. Ik film vaker, maar dan vooral chefs die in de weer zijn in de keuken. Ik weet wat voor beelden ik wil, maar met bloem of boter aan je handen ben je minder geneigd om te zoomen met de lens of het statief te verplaatsen. Sterker; zodra ik aan het bakken ben, ben ik aan het bakken (en als ik film zie ik echt alleen wat er gebeurt door het kleine schermpje, dus dan ben ik aan het filmen). Ik ben nog niet helemaal uit over de combinatie. Maar het monteren was leuk! Dat is toch eigenlijk net koken; het bij elkaar zoeken van de juiste beelden (ingrediënten) en ze in de juiste volgorde monteren tot een film (roeren in de pan)!




 En dan hier nog even het uitgeschreven recept voor een Tartelette aux Myrtilles:

Ingrediënten voor de zanddeegbodem:
250 g bloem
50 g poedersuiker
125 g gezouten boter, in blokjes gesneden
Rasp van een biologische citroen
1 groot ei
scheutje melk

Ingrediënten voor de vulling:
400 g. bosbessen (vers of bevroren)
400 ml. crème fraîche (waarvan 100 ml topping/ 300 ml vulling)
200 g poedersuiker (waarvan 70 g voor bij de bosbessen/130 g voor door de crème fraîche)
1 ei

1. Maak eerst de zanddeegbodem: zeef de bloem en de poedersuiker boven een kom. Voeg de koude boter toe in blokjes en kneed het er doorheen tot het lijkt op broodkruim.
2. Voeg de citroenrasp toe (neem echt biologische, want in de schil van een niet-biologische sinaasappels en citroenen zitten veel slechte stoffen die je gewoon niet in je taart wil hebben!). Mix het goed door het mengsel heen.
3. Voeg het ei en een klein scheutje melk toe en kneed het tot een mooi deeg. Kneed niet te lang, want dan wordt het een taai deeg zonder de brosheid van een zanddeegbodem.
4. Maak een platte schijf van het deeg van een paar centimeter dik en wikkel het in plastic folie. Leg het deeg minimaal een half uur weg in de koelkast (als je echt tijd te kort hebt kun je het deeg ook een kwartier in de vriezer leggen).
5. Als het deeg genoeg gekoeld is, rol het dan uit op een met bloem bestoven werkblad. Rol het snel en krachtig uit tot een lap van ongeveer een halve centimeter. Rol het deeg om de deegroller en bedek de (ingevette) taartvorm met de lap. Maak een opstaand randje door het deeg iets omhoog te drukken. En maak, als je nog wat deeg over hebt, een versiering voor de bovenkant van de cake.
6.Verwarm de oven voor tot 180 ° C (160º hetelucht). Prik met een vork gaatjes in de bodem van de taart en bedek de taartbodem met bakpapier. Leg er steunvulling (rijst of bakbonen) in en bak de bodem blind in 10 minuten. Verwijder dan de steunvulling en het bakpapier en bak nog eens 10 minuten tot de bodem licht begint te kleuren.
7. Terwijl de bodem in de oven staat kun je de bosbessen samen met 70 g poedersuiker in een pannetje opwarmen.
8. Klop in een kom de 400 ml crème fraîche en 130 g poedersuiker door elkaar. Schenk ongeveer 100 ml van dit mengsel in een kannetje en zet weg in de koelkast. Je kunt dit later gebruiken als extra topping voor over een puntje taart (om het nog slechter te maken!). Klop door de overige 300 ml crème fraîche het ei met een mixer tot een luchtig mengsel.
9. Haal de taartbodem uit de oven.Verdeel driekwart van de bosbessen over de bodem en giet het crème fraîche/ei mengsel er over heen. Bak de taart 30-45 minuten in de oven totdat de bovenkant wat stevig aanvoelt.
10. Haal de taart uit de oven en verdeel de achtergehouden bosbessen over de bovenkant van de taart.
11. Serveer met een extra dot crème fraîche topping.

dinsdag 18 juli 2017

Pfft...het virtuele leven

Het 'gewone' leven in balans houden is een mooie, never ending, uitdaging. Maar het virtuele leven in toom houden blijkt ook een uitdaging! Ik begon een aantal jaren geleden met dit blog, als een plek op het internet waar ik zelf de boel mocht inrichten en optuigen. Waar ik zelf koos welke beelden en verhalen ik wilde delen met (toevallige) bezoekers. Een passie waar ik mij wekelijks mee bezig hield. Sinds het begin is er veel veranderd. Al mijn baby's (mijn meiden, mijn bedrijf en het blog) groeiden en daardoor ontstonden nieuwe dingen, nieuwe uitdagingen, nieuwe wegen. Ik wilde mijn oude bewandelde paden, waaronder dit blog, laten bestaan als een terugblik, als dagboek, als herinnering. Niet deleten in ieder geval. En nu druk zijn met nieuwe dingen en andere plekken op het internet mooi proberen te maken, betekent niet dat ik nooit meer verder wil schrijven op dit stukje van het internet.

Een van mijn accounts op Insta:  www.instagram.com/foodierecords


Maar nu blijkt, dat dat wat je laat voor wat het is, niet alleen wordt bedekt met een laagje stof. In het virtuele leven betekent laten voor wat het is: verouderde plugins en met een beetje pech '3rd party' derden die eenzijdig beslissen dat de boel anders moet. In het geval van dit blog ging alles ineens aan de wandel toen Photobucket besloot mijn foto's niet langer te vertonen die ik via Photobucket deelde op dit blog. Foto's die de zijkant van het blog opfleurden en die visueel duidelijk maakten dat ik ook nog te vinden ben op plekken als Facebook en Instagram. En de afbeelding die de achtergrond van mijn blog kleur gaf. Alleen als ik geld betaal zullen de foto's zichtbaar worden gemaakt. Oneerlijk? Ik snap wel dat ze geld willen verdienen. Maar zolang ik met dit blog geen cent verdien... raken ze de verkeerde.


Mijn vrolijke zijkant... overgenomen door mededelingen van Photobucket.


donderdag 29 september 2016

Het avontuur!


Ik liet het vorige post al even vallen: ik ben bezig met iets waar ik heel blij van word: filmen & fotograferen! Keukens van restaurants, foodevents (Chefs(r)evolution), chefs, ambachten & alles wat met eten te maken heeft! Zelfs nog wat opdrachten die los van de foodscene staan, want passie laat zich nou eenmaal graag vastleggen, ook op andere werkgebieden;-) Maar bij de foodscene ligt mijn hart! Dus richtte ik dit jaar een nieuwe tak van mijn bedrijf op: Foodie Records.

En daar gaat veel tijd in zitten! Tijd die ik er met heel veel liefde aan geef, want mijn hart gaat er sneller van kloppen! En ik neem jullie graag mee! Ik ben zo blij met alle post die ik de afgelopen jaren heb kunnen plaatsen op dit blog. En wat super dat jullie de tijd namen om mijn verhalen te lezen! Wat ooit begon als een experiment is uiteindelijk uitgegroeid tot een meer-jaren-project vol verhalen. Als ik terug blader door mijn post voelt het bijna als een dagboek. Ik kan precies terughalen wat er speelde, hoe ik mij voelde, hoe klein mijn meiden waren in het begin, welke medebloggers ik heb leren kennen in de afgelopen jaren! Het blog is mij dierbaar! Het heeft mij de kans gegeven meer van mijzelf te delen. En mij laten zien dat het delen van verhalen, het delen van passie, een groot onderdeel is van mijn identiteit.

Tarte taart An wil ik nog niet helemaal loslaten. Ik wil deze plek laten bestaan. Maar door alle werkzaamheden voor Foodie Records zal ik hier wel minder vaak posten. Elke week een bericht is voor dit moment gewoon te veel. Maar zo als ik al schreef: ik hoop dat ik jullie mee kan nemen in deze nieuwe stap van het avontuur!

Als je me zoekt, kun je me vinden;-) In between the lines van de verhalen die ik hier soms nog zal plaatsen, op mijn nieuwe site Foodie Records & als 'the girl with the cameras' in keukens van restaurants & op foodfestivals! See you! Thank you!

-x- An