Mannentaart

Het leek me ongepast om aan te komen met een knalroze taart met marsepein, of een soezentoren met lavendel. Manlief was jarig en dus toe aan taart. Maar dan wel een mannelijke variant. Dit was een zelfopgelegde uitdaging van mijn kant, want hij viert zijn verjaardag meestal niet eens. De mannelijke aanpak van het vieren dat je een jaar ouder bent geworden. De dochters vonden het om half 7 's ochtends, na het met dichte ogen overhandigen van de cadeaus, al tijd voor een puntje taart, maar ik heb het taart-eet-moment toch nog maar uitgesteld tot later op de dag. De donkere chocoladetaart waarvan ik het recept op internet had gevonden, leek mij een te heftig begin van de dag.

Het internet biedt culinaire uitkomst. Er worden zoveel lekkere gerechten gedeeld en er zijn zoveel inspirerende foodbloggers actief. Zonder al te veel moeite verlies ik mij eens in de zoveel tijd in een rondje favoriete eetblogs. Naast de verhalen van mijn favoriete blogger David Lebovitz, bekijk ik geregeld het blog van Tartelette voor mooie culinaire foto’s, lees ik het blog van Sweetsugarbelle voor gekke koekjes, Sweet Paul voor van alles & nogwat, chocolateandzucchini voor heel veel Franse gerechten en Chic & Gorgeous Treats voor super mooie taarten. Op het blog van deze laatste foodie zag ik de Amerikaanse internet competitie FoodBuzz. Deze ‘food blogger community’ deelt dagelijks recepten en foto’s van de meest uiteenlopende culinaire prestaties, waaronder ook veel taarten. Nu staat het FoodBuzz festival voor de deur. In november wordt in Californië de tweede editie van dit festival georganiseerd. Daar zou ik graag bij zijn. Drie dagen lang vol producten, medebloggers en heel veel eten! Het leuke aan FoodBuzz zijn de 9 favoriete foodblogs van de dag, waar medebloggers en publiek op hebben kunnen stemmen. De taart van Chic & Gorgeous Treats kwam deze week voorbij als nummer 2 van de FoodBuzz lijst. Een supermooie taart gemaakt van lagen chocoladetaart met daartussen hazelnootroom en Oreo-cookies. In mijn ogen de perfecte mannentaart: donker en zwaar door de chocola. Mijn taart was wel wat zwaar en compact uitgevallen (zeker geen breakfest-material) en opgeleukt met 35 vrouwelijke parels, omdat wij vrouwen thuis in de meerderheid zijn. Op naar de volgende 35 jaar!

Excuus van de week: een man van 35
Recept: een chocolade mannentaart met hazelnotencrème

Ingrediënten:

Chic & Gorgeous Treats geeft op haar blog een eigen recept voor de chocoladecake.
Ik gebruikte gewone cakemix en voegde daar extra cacao en poedersuiker en een extra ei aan toe.
Het deeg stortte ik in een hoge springvorm, om zo een hoog taartje te krijgen.

Voor de vulling van hazelnootcrème:
170 g roomboter
250 g roomkaas
170 g Nutella of andere hazelnootpasta
4-6 eetlepels poedersuiker
1 rol Oreo-cookies, fijn gestampt
En eventueel (35) parels

1. Mix de roomkaas romig met de mixer tot een zacht mengsel ontstaat.
2. Voeg de boter en de suiker toe en mix goed. Het mengsel zal iets lichter van kleur worden.
3. Voeg de hazelnootcrème toe en mix totdat deze is opgenomen in het geheel.
4. ‘Vouw’ anderhalve eetlepel fijngestampte Oreo-cookies toe.
5. Snijd de cake horizontaal in lagen en besmeer de lagen met het mengsel.
6. Smeer de zijkanten van de cake in met de crème en bedek deze laag met de rest van de Oreo-cookies.
7. Decoreer de bovenkant van de taart naar eigen inzicht.

35 parels op de taart!

Chocoladetaart met hazelnootcrème en Oreo-cookies.

Nice!

Laagjes aan de binnenkant.

Onder de walnotenboom

Tegenwoordig is het 'hip & happening' om je producten niet van ver, maar juist van zo dichtbij mogelijk te halen. Alles wat lokaal en bij de boer om de hoek vandaan komt is helemaal goed. Nu heb ik gelukkig de moestuin die binnen de gemeentegrens ligt en toch echt wel doorgaat voor ‘super-lokaal’, dus praktisch 'home-grown'. Maar voor veel ingrediënten maak ik gewoon gebruik van de supermarkt (oftewel, mijn taartjes bestaan negen van de tien keer uit ingevlogen vanillestokjes en verscheepte cacaobonen).
Als het even kan gebruik ik producten van het seizoen en het liefst ook nog van dichtbij. Nu de herfst  echt is losgebarsten en het al tegen het einde van de middag donkerder begint te worden, vraagt mijn keuken om stoofpotjes met bier, dampende schotels uit de oven en bijpassende zware taarten.

Als wij vroeger in het najaar naar Frankrijk gingen en daar bij de oude hospita van mijn vader op het terras onder de walnotenboom kopjes thee en glazen sirop de menthe dronken, vielen de walnoten recht voor je voeten op de grond. Deze walnoten waren groot en klein door elkaar en nog besmeurd met de aarde waarop ze terecht waren gekomen. Aan sommige exemplaren zaten nog de donkere, tabak-achtige pluimen, die ik vaak aanzag voor spinnen. Niet zoals ik gewend was uit de supermarkt.
Een aantal jaren geleden, op een andere plek in de Dordogne, bleek dat van die verse walnoten ook heerlijke walnotenlikeur gemaakt kon worden. De opa en oma van een vriend hadden vanwege de superhoeveelheid walnoten die van de boom afkwam, flessen vol likeur. Na een week bivakkeren in hun huis en liters wijn uit de kelder, werd op een koude avond in het vroege voorjaar de fles met donkerbruine substantie boven tafel getoverd. De fles zonder etiket werd gewichtig op tafel gezet. Zwaar spul voor jonge twintigers. De zelfgestookte, donkere drank was heerlijk zoet en had een hoog alcoholpercentage. Très illégale maar daar ligt geen Fransman wakker van.

Tot nu toe at ik dus alleen echte verse walnoten in Frankrijk, maar daar kwam verandering in toen mijn man thuiskwam met een zak vol walnoten uit de tuin van een collega. De hoeveelheid leende zich direct voor fantasieën over ambitieuze projecten. Hoe moeilijk zou het zijn om die likeur zelf te stoken? Chocoladetaart met walnoten, cake met walnotenbodem, Brownies. Ideeën te over, maar omdat deze verse walnoten zo lekker zijn en alle familieleden er een zwak voor blijken te hebben (zelfs mijn dame van drie kraakt geregeld zelf een nootje) slonk de berg al snel. Dit weekend nog net chocoladetaartjes met walnoot en notenlikeur (uit de winkel en met etiket) gemaakt. Prima afsluiter van een heerlijk diner met vrienden, hartige Tarte Tatins & een herfstige Coq au vin!

Excuus van de week: een berg verse walnoten uit Tull en 't Waal
Recept: chocoladetaartjes met walnoot en likeur

Ingrediënten:
1 hoeveelheid briseerdeeg
100 gr donkere chocolade van minimaal 72% cacao
twee eetlepels poedersuiker
twee eetlepels likeur (whisky of notenlikeur)
een handvol verse walnoten
35 gr roomboter
1 dl slagroom

bakvormpjes
bakpapier
bakbonen of rijst voor het 'blind bakken'

1. Verwarm de oven voor op 180º graden (160º hetelucht).
2. Bekleed de bakvormpjes met het deeg. Maak een prop van het bakpapier en leg het bakpapier bovenop het deeg. Vul het papier met de bakbonen, zodat de taartjes blind kunnen worden gebakken in de oven. Zodra het deeg goudbruin is zijn de vormpjes klaar. Laat ze afkoelen.
3. Smelt de chocolade met de slagroom, boter en de likeur. Voeg de poedersuiker toe. Laat het mengsel iets afkoelen en giet dan in de deegvormpjes. Laat afkoelen in de koelkast en plaats er, nog voordat ze echt uitgehard zijn een walnoot bovenop ter decoratie.

Walnoten uit Tull en 't Waal: bijna lokaal!

Een hele berg die snel kleiner wordt.

Chocoladetaartjes met walnoot.

De voorbereiding voor de hartige Tarte Tatins van Merel!

Hartige Tarte Tatins: klaar voor de oven.

Hartige Tarte Tatins ready to eat!

Petits Fours

Snoepen van het beslag. Een lepeltje met chocolade of het proeven van de afzonderlijke ingrediënten. Eigenlijk ben ik – voor de taart goed en wel uit de oven komt –  al bijna uitgegeten. Het komt alleen nog neer op het proeven van het eindresultaat. Kijken of alle smaken kloppen en of er tijdens de magische minuten in de oven nog onverklaarbare dingen zijn gebeurd (oftewel; heeft de taart het gered of komt er juist een hoopje ellende uit de oven?). Eigenlijk heb je dan al aan een klein stukje genoeg. Gevaar ligt op de loer met een taart voor tien personen op je aanrecht. Voor je het weet eet je na dat ene kleine stukje toch nog een aantal puntjes mee voor de gezelligheid.
Kleine stukjes zijn een uitkomst voor iemand die benieuwd is naar nieuwe smaken en met een chronisch ‘oh-ik-kan-niet-kiezen’ syndroom. Daarom ben ik zo blij met dingen als macarons en mini-cup-cakes.

Een aantal jaren geleden at ik bij een chique restaurant. Al tijdens het hoofdgerecht zag ik een van de serveersters met witte handschoentjes aan de handen een karretje voortduwen. Dat karretje was afgeladen met de mooiste taarten onder glazen stolpen, etagères vol bonbons en schaaltjes vol met jam en sauzen. Mijn interesse in de vis op mijn bord zakte per direct naar een dieptepunt. Eerder die avond had ik nog ingezeten over alle omgangsvormen die bij zo’n statig restaurant horen en over het ontcijferen van de abracadabra-menukaart, maar na het zien van het karretje kon ik alleen nog maar inzitten over welke taart de beste keuze zou zijn. Het inzien van de dessertkaart maakte geen einde aan mijn getwijfel. Het liefst zou ik alles proberen. Een hapje uit elke taart. Maar gezien de setting en het gezelschap waarin ik verkeerde was dit gewoon geen optie. Een van de gasten aan mijn tafel bleek geen last te hebben van de strak-in-pak-obers en rijen bestek naast de borden en was totaal niet uit het veld geslagen door alle regeltjes van het gerenommeerde restaurant. Zonder gêne diende zij het verzoek in om van alles wat te krijgen. Mijn avond kon niet meer stuk. Alle mini-porties taart van het karretje waren het negeren van de etiquette meer dan waard! Lang leve de variëteit.

Afgelopen weekend heb ik mij uit kunnen leven door het maken van petits fours. Een hele berg wel te verstaan, allemaal bestemd voor een feestje waar ik niet bij zou zijn. Het is dus gebleven bij lepeltjes beslag en een hoop stress toen de macarons niet in zijn geheel uit de oven kwamen. Die mislukte exemplaren moesten het echt niet hebben van hun looks, maar smaakten prima, dus dienden als schrale troost!

Excuus van de week: Tarte taart An’s petits fours voor op een feestje
Recept: mini-meringues met passievruchtencrème

Ingrediënten:
2 eiwitten
110 g fijne kristalsuiker
gele eetbare kleurstof
vanille extract
1 lepel passievruchtenpulp, gezeefd
1 eetlepel maïszetmeel

Voor de passievruchtencrème:
60 g zachte roomboter (ongezout)
120 g poedersuiker
1 eetlepel passievruchtenpulp (niet gezeefd)

1. Verwarm de oven voor op 120º graden (110º hetelucht).
2. Klop de eiwitten stijf in de machine en voeg de kristalsuiker toe. Doe dit in etappes en wacht telkens even tot de suiker is opgenomen door de eiwitten. Voeg het vanille extract, de gezeefde passievruchtenpulp en het maïszetmeel toe. Het eiwitschuim zal veranderen in een dikke massa. Het meringues-schuim is klaar als het in pieken omhoog blijft staan.
3. Schep het schuim in een spuitzak en spuit kleine toefjes op een met bakpapier beklede bakplaat. Bak in drie kwartier in de oven en laat ze afkoelen op de plaat.
4. Terwijl de schuimpjes in de oven staan kunnen de boter en de poedersuiker tot een zachte massa worden gemixt. Voeg de passievruchtenpulp toe. Gebruik deze passievruchtencrème om telkens twee schuimpjes tegen elkaar aan te drukken. Voilà: eenhaps-gebakje, klaar om opgegeten te worden.

Tarte taart An in de keuken.

Citroen macarons met witte chocoladevulling.

Meringues met passievruchtencrème.

Mini-frangipane taartjes met bosbessen.

Een ronde variant op de taart van vorige week.

Chocolade-taart met walnoten van mijn moeder.

Tarte aux pommes

Vorig weekend was het ‘Nationale appelplukdag’. Ik wist niet eens dat daar een bepaalde dag voor uitgekozen was. Roept vragen op zoals: ‘Hoeveel appels kan een mens op een dag plukken? Mag je ook twee dagen eerder beginnen? En wat te doen zonder eigen appelboom?’
Toen wij een paar jaar geleden in ons ‘nieuw-in-vinexwijk-huis’ kwamen wonen, stond er tegenover onze rij huizen een enorme boomgaard vol appelbomen. Heel landelijk, inclusief supermooie appelbloesem in het voorjaar en een surrealistische hoeveelheid hazen en konijnen op zwoele zomeravonden. Maar na een jaar midden in een woonwijk te hebben rondgereden met karretjes vol besproeiingsmiddelen en grote tractoren, besloot de eigenaar van de boomgaard dat het uit was met de pret. De bomen werden op een druilerige winterdag gerooid. Het slagveld voor de deur bestond uit stapels kale bomen en paniekerig in het rond rennende hazen. We wisten nog een boompje te redden en plantten deze in onze eigen tuin. Het eerste voorjaar zaten er wel een stuk of vijfentwintig appels in. Goed voor heel veel appeltaart en appelmoes. Maar na een jaar compleet biologisch, zonder chemische besproeiing bleek de boom niet bestand tegen puur natuur en bezweek hij alsnog. In tegenstelling tot ons mislukte appelboomavontuur slaan de druiven in eigen achtertuin wel aan. Dit jaar hadden we een mooie oogst. Bij lange na niet genoeg voor een cave vol wijn, maar lekker zoet en dus prima om zo te eten. Een minpunt: er zitten nog gewoon ouderwets pitjes in. Dankzij de pitloze varianten uit de supermarkt denkt dochterlief nu dat er toch echt iets mis is met de druiven uit onze tuin (“er is iets niet helemaal goed gegaan met deze druif... er zitten hele rare stukjes in”). 
Met behulp van de sapcentrifuge alle druiven ontdaan van pitjes en schillen en een hele fles vol druivensap over gehouden. Heel gezond en puur natuur. Maar ik kon het niet laten er druivenjam met veel suiker en kaneel van te maken (en deze vervolgens te 'verstoppen' in vanillemuffins).
Door de jam deze week te gebruiken in een Franse Tarte aux pommes, lijkt het misschien toch nog een beetje alsof we druk hebben staan plukken tijdens de jaarlijkse appelplukdag...

Excuus van de week: fruit uit eigen tuin
Recept: Franse appeltaart met frangipane en druivenjam

Ingrediënten:
1 hoeveelheid briseerdeeg (of kant en klaar uit een pak)
2 eieren
125 g zachte boter
125 g poedersuiker
125 g gemalen amandelen
20 g bloem
een eetlepel jam

1. Verwarm de oven voor op 180º graden (160º hetelucht). Vet de bakvorm in met boter.
2. Voor de frangipane moet de boter worden geklopt tot een zachte massa. Voeg de poedersuiker, de gemalen amandelen en de bloem toe en klop het geheel voorzichtig door elkaar. Voeg de eieren er een voor een aan toe en blijf kloppen tot ze volledig zijn opgenomen in het mengsel.
3. Leg de deegbodem in de vorm en giet de frangipane erop.
4. Snijdt appels in dunne partjes en leg deze dakpansgewijs op de frangipane.
5. Besmeer de appels met wat jam voor extra glans (abrikozenjam of, zoals in mijn geval, zelfgemaakte druivenjam).
6. Bak de taart in ongeveer 40 minuten in de oven tot de appels en het deeg er goudbruin uitzien.

Onze oogst uit vinex-achtertuin!

Home made druivenjam met kaneel.

Vanille muffins met druivenjam.

De jam zit erin verstopt.

Tarte aux pommes.

Met een vulling van frangipane.

Délicieux!

Madeleines op de Route Nationale

Als kind was de vakantie niet compleet als ik me niet een dag misselijk had gegeten aan Madeleines. De kleine Franse cakejes in de vorm van een schelp maakten mij blij. In de immens grote supermarkt zochten mijn zusje en ik het pad van de kant en klare crêpes (die wij vrijwillig koud en zonder ‘beleg’ opaten) en grote familiepakken Madeleines. Mijn ouders behoren tot een generatie die zich weet te beheersen als het om eten gaat. Een of twee koekjes en that’s it. Met gemak gaat de deksel weer op de trommel. Ik wijd mijn gedrag dan ook geheel aan een generatiekloof. Die koekjes halen bij mij vaak niet eens de trommel! En zo ging het dus ook met onze berg Madeleines. Misschien kwam het door de afmeting van de enorme zak en de onuitputtelijke inhoud ervan? Misschien was het ‘t vooruitzicht van het meeslepen van die onhandige, geopende zak tijdens onze trektocht door Frankrijk? Misschien waren mijn ouders bang dat de Madeleine-geur ongenode gasten naar onze tent zou lokken (lees: muizen, die zak was te groot om ergens in op te bergen). Waardoor het kwam weet ik niet precies, maar in mijn herinnering mochten wij ons aan Madeleines, als uitzondering op de regel, wel ‘lens’ eten. Als wij na dagen weer eens trek kregen in de overgebleven Madeleines was de zak meestal op mysterieuze wijze verdwenen. Ergens tussen Le Mans en Saumur uit de dakkoffer gerold. Wij hebben zo een spoor van onze jarenlange liefde voor deze Franse ‘delicatesse-uit-supermarkt’ op de ‘Route Nationale’ achter gelaten.

Ik was mijn ‘prefab-vol-conserveringsmiddelen-en-andere-ondefinieerbare-stofjes-Madeleines’ al weer een aantal jaren vergeten tot ik een paar jaar geleden Madeleines in de etalage van een goede Franse bakker zag liggen. Ik had er nooit zo bij stilgestaan dat mijn fabrieksvariant natuurlijk gebaseerd was op een eeuwenoud recept en dat het de moeite waard zou zijn om eens een home-made-variant bij een bakker te kopen. Niet verpakt in familiepak, maar wel honderd keer zo lekker! Zelf maken blijkt niet al te ingewikkeld, je moet er alleen een Frans Madeleine koekblik voor op de kop tikken. Nadeel aan de Madeleines uit eigen oven: er zitten geen conserveringsmiddelen in en ze blijven niet lang vers. Zo eet je er al snel weer ­- net als vroeger - veel te veel van...

Excuus van de week: Madeleine-koekblik al te lang niet gebruikt
Recept: Madeleines

Ingrediënten voor ongeveer 24 stuks:
3 eieren
100 g suiker
150 g bloem
100 g boter, gesmolten
geraspte schil van een citroen en een sinaasappel
poedersuiker

Een Madeleine bakblik (of twee als je niet in etappes wil werken)

1. Verwarm de oven voor op 200º graden (180 hetelucht). Smelt de boter in een pannetje en kwast het bakblik in met wat gesmolte boter. Bestrooi het blik met wat bloem en tik het teveel aan bloem er van af.
2. Klop de eieren en de suiker tot een dik en bleek mengsel. Blijf kloppen tot er een spoor  van het kloppen achterblijft. Klop er voorzichtig de bloem, boter, en geraspte citroen- en sinaasappelschil door. Schep het deeg in de vormpjes (niet te vol, want ze zullen nog rijzen). Laat twaalf minuten bakken, of totdat ze lichtbruin zijn. Haal ze uit de vorm en laat ze afkoelen of een taartrooster. Bestrooi met wat poedersuiker.

Eet zelf gestaag door, of neem de Madeleines mee naar een leuk familie-uitje!

Madeleines in de oven.

Vers uit de oven, poedersuiker eroverheen & klaar om opgegeten te worden!

Even op het taartrooster laten afkoelen.

Madeleines in box, mee naar een familiefeest!